Έχουμε βαρεθεί να ακούμε από τους ειδήμονες και εμπειρογνώμονες να μιλάνε για λύση κυπριακής προελεύσεως. Μα τι δίκαιη λύση θα είναι, από τους Κύπριους για τους Κύπριους, όταν οι ξένοι έχουν προαποφασίσει από το 1955 τη μορφή της λύσης;

 Πού είναι η ελεύθερη βούληση για διαπραγμάτευση, χωρίς εξωτερικές παρεμβάσεις; όταν συνομιλούμε κάτω από την μπότα του Αττίλα, τις επιδρομές του Μπαρμπαρόζ, τις κανονιοφόρους της Καλλίπολης και τη δαμόκλειο σπάθη του: «είναι η τελευταία ευκαιρία για λύση, ο χρόνος δρα εναντίον σας, θα νομιμοποιηθούν τα τετελεσμένα».

Πώς τολμούν ο ΟΗΕ και η ΕΕ να μιλούν για λύση σύμφωνη με το Διεθνές Δίκαιο και το Ευρωπαϊκό Κεκτημένο; Η πολιτική ισότητα των δύο κοινοτήτων σε μία ομοσπονδία δύο ζωνών, όπου το ένα συνιστών κρατίδιο θα κυβερνούν οι Τούρκοι και το άλλο οι Έλληνες, στις οποίες ζώνες η κάθε κοινότητα θα έχει πλειοψηφία γης και πληθυσμού, είναι ρατσιστικός διαχωρισμός και αντίκειται στον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ και το Ευρωπαϊκό Κεκτημένο, κι αυτό δεν τετραγωνίζεται.

Πώς τολμούν να μιλάνε για συνέχιση της Κυπριακής Δημοκρατίας, όταν στην προβλεπόμενη λύση θα αλλάξει το όνομα, η σημαία και ο εθνικός ύμνος; Πώς μιλάνε για ένα κράτος, όταν συμφωνούν στην παρθενογένεση του Τουρκικού Συνιστώντος Κρατιδίου το οποίο με το Ελληνικό Συνιστών Κρατίδιο θα κάνουν κοινοπραξία για να γεννηθούν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Κύπρου;

Η συνέχεια της Κυπριακής Δημοκρατίας, όπως την ξέρουμε και τη γνωρίζουμε σήμερα, πρέπει να αντικατοπτρίζεται στη λύση ρητά, άμεσα, εξόφθαλμα και στην πράξη.

Ο όρος Διζωνική-Δικοινοτική, πέραν του ότι δίνει τροφή για ρατσιστικές ερμηνείες και παραπέμπει σε μια τουρκική και μια ελληνική διοικούμενη περιοχή, αλλοιώνει τον πατροπαράδοτο, ιστορικό γεωγραφικό διαχωρισμό του νησιού. Ποτέ δεν υπήρχε διαχωρισμός, Βορρά-Νότου, ελληνικής -τουρκικής περιοχής. Αυτό μπορεί, κι έχει χρησιμοποιηθεί σαν άλλοθι για κάποιους να επικαλούνται «νέα δομή», «νέα τάξη πραγμάτων» και ύπαρξη «νέων πραγματικοτήτων», «δύο λαών» και «δύο κρατών».

Θα ήταν φρονιμότερο, κι έμπρακτα θα μαρτυρούσε και κατοχύρωνε τη συνέχιση της Κυπριακής Δημοκρατίας, οι έξι επαρχίες να παραμείνουν ως έχουν σαν διοικητικές περιφέρειες. Είτε αυτές θα ονομάζονται επαρχίες, είτε καντόνια, είτε ομόσπονδες πολιτείες.

Προσοχή στους όρους, στη μετάφραση και ερμηνεία τους. Στην Αγγλική, ο όρος «Πολιτεία» (State) και ο όρος «Κράτος» (State) λεκτικά δεν διαφέρουν. Εξού και οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής (United States of America). Οπότε εάν η κατάληξη της λύσης θα είναι σε μια ομοσπονδιακή δομή, πρέπει να είναι ευθαρσώς διατυπωμένο ότι μιλάμε για πολιτεία σαν διοικητική περιφέρεια, μέρος του κράτους της Κυπριακής Δημοκρατίας και όχι για κράτος ή κρατίδιο και δε «συνιστών».

Ο όρος «συνιστών» κρατίδιο, «συνιστών» κράτος, «συνιστώσα» πολιτεία και οποιαδήποτε αλλόγλωσση παραλλαγή τους είναι μη αποδεχτή. Ο όρος εκ προοιμίου παραπέμπει στην ύπαρξη δυο ή περισσοτέρων κρατών, κρατιδίων, ανεξάρτητων ή αυτοδιοικούμενων περιοχών οι οποίες ενώνονται για να σχηματίσουν ένα καινούργιο κράτος με μία καινούργια κεντρική κυβέρνηση. Αυτό όμως δεν μπορεί να συμβεί με την Κυπριακή Δημοκρατία.

Ποτέ δεν υπήρχαν, ούτε δυο, ούτε έξι κράτη τα οποία συνενώθηκαν για να κάνουν από κοινού την Κυπριακή Δημοκρατία. Το ενιαίο κράτος της Κυπριακής Δημοκρατίας θα χωριστεί σε διοικητικές περιφέρεις (κατά προτίμηση έξι, όσες και οι επαρχίες, για να υπάρχει εμφανή η συνέχιση του υφιστάμενου γεωγραφικού/διοικιτικού διαχωρισμού του κράτους) με ένα ομοσπονδιακό πολίτευμα (εάν τελικά εκεί καταλήξουμε), στο οποίο η Κυπριακή Δημοκρατία θα εκχωρήσει ορισμένες από τις εξουσίες της στις επαρχίες, έτσι ώστε η εσωτερική διακυβέρνηση να εξασκείται από τις επαρχίες, χωρίς να υπάρχει ρατσιστικός διαχωρισμός ή περιορισμός στις ατομικές ελευθερίες των Κύπριων πολιτών λόγω εθνικής καταγωγής ή θρησκεύματος.

Όσο για το κατάλοιπο εξουσίας, σαφώς θα παραμένει σε αυτόν που το εκχώρησε, την Κυπριακή Δημοκρατία, η οποία θα είναι η κεντρική κυβέρνηση. Όχι η «Νέα Ομόσπονδη Κύπρος», όχι η «Νέα Κύπρος», η Κυπριακή Δημοκρατία. Η τελευταία λέξη, κόμμα, τόνος, κεφαλαία ή μικρά γράμματα μετρούν και έχουν τον σκοπό τους. Γι’ αυτό οι Τούρκοι, κι αυτοί που ευθυγραμμίζουν τ’ άστρα για τη λύση του Κυπριακού, μιλούν για «Νέα Τάξη Πραγμάτων», «Νέα Δεδομένα», «Νέα Δομή», «Νέα Ομόσπονδη Κύπρο» και όχι νέα «Ομόσπονδη Κύπρο».

Στο τέλος της ημέρας όση σημασία και αν έχει ο τίτλος, αυτό που μετρά είναι το περιεχόμενο. Μπορεί για λόγους πολιτικής ευελιξίας και αποφυγής επίρριψης ευθηνών να μη θέλουμε, τουλάχιστον επί του παρόντος, να αποπέμψουμε στο πυρ το εξώτερον τη λέξη Διζωνική-Δικοινοτική, αλλά μπορούμε κάλλιστα με νομικά επιχειρήματα και επίκληση διεθνώς αποδεκτών αρχών και πρακτικών να την αποκαθηλώσουμε εκ των έσω.

Η επιδιωκόμενη λύση πρέπει να είναι λύση της ζώσας, διεθνούς αναγνωρισμένης, Κυπριακής Δημοκρατίας και όχι της εκλιπούσας, διά διζωνικού-δικοινοτικού καρατομησμού, Νέας Ομόσπονδης Κύπρου.

ΑΝΤΩΝΗΣ Κ. ΣΙΒΙΤΑΝΙΔΗΣ
M.Sc., B.Sc.