Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ κατεβαίνει τις σκάλες του Air Force One στο αεροδρόμιο Morristown του Νιου Τζέρσεϊ. Official White House Photo by Joyce N. Boghosian

Γράφει ο ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ, Δημοσιογράφος-Συγγραφέας

Χωρίς αμφιβολία ήταν έκπληξη για όσους από εμάς παρακολουθούμε όλα αυτά τα χρόνια την φιλοτουρκική στάση της Ουάσιγκτον, η προχθεσινή ανακοίνωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ -ως απάντηση σε ερώτηση της ιστοσελίδας μας Hellas Journal και του καναλιού OPEN- για την εισβολή της Τουρκίας στα χωρικά ύδατα της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ, που κατά τα άλλα παραμένει όμηρος του Ταγίπ Ερντογάν λόγω της περίεργης και ανεξήγητης στάσης του Αμερικανού προέδρου, απαίτησε από την Τουρκία να τερματίσει άμεσα τις παράνομες δραστηριότητές της και να απομακρύνει το γεωτρύπανο Yavuz από τα χωρικά ύδατα της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η γλώσσα που χρησιμοποιήθηκε ήταν πολύ διαφορετική από τις προηγούμενες φορές και προκάλεσε μεγάλη εντύπωση ο τόνος της ανακοίνωσης, καθώς χρέωσε την κατοχική δύναμη Τουρκία για την ένταση που έχει προκληθεί στην ανατολική Μεσόγειο και με παράνομες ενέργειες. Και η αλήθεια είναι ότι καμία άλλη χώρα στην περιοχή δεν δημιουργεί «πολεμικό πυρετό».

Αντίθετα επιδεικνύουν μία καλή συμπεριφορά και ο βαθμός συνεργασίας είναι στον ύψιστο βαθμό. Ακόμα και μεταξύ του Ισραήλ και της Αιγύπτου, που έχουν σοβαρές διαφορές που πηγάζουν από το Παλαιστινιακό.

Είναι το προκλητικό βήμα της Τουρκίας, μέσω του Yavuz, που «δημιουργεί εντάσεις στην περιοχή», αναφέρει χαρακτηριστικά το Στέιτ Ντιπάρτμεντ που προχώρησε πολλά βήματα μπροστά τονίζοντας ότι «μόνο η Κυπριακή Δημοκρατία, ενεργώντας μέσω της κυβέρνησής της, μπορεί να συναινέσει σε δραστηριότητες όπως η γεώτρηση εντός των χωρικών της υδάτων».

Το θέμα, βέβαια, και το βασικό ερώτημα παραμένει: Γιατί η Τουρκία συνεχίζει να προκαλεί και να απειλεί μία χώρα κράτος-μέλος των Ηνωμένων Εθνών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σε ότι αφορά τον ΟΗΕ παίζει εσχάτως -περισσότερο από κάθε άλλη φορά- ένα βρώμικο ρόλο. Ενώ σε κάθε ευκαιρία κατηγορεί το Ισραήλ για τη δική του κατοχή της Παλαιστίνης, στο θέμα της Κύπρου θεωρεί θύτες τους Ελληνοκύπριους και θύματα -αν είναι δυνατόν- τους Τούρκους. Πρόκειται για εξωφρενική τακτική και πρακτική και ευθύνονται πάνω απ’ όλα οι Κύπριοι πολιτικοί που δέχθηκαν (και έκαναν) σοβαρότατες υποχωρήσεις.