Της Συντακτικής Επιτροπής

Από την ιστοσελίδα του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέ­σεων, www.cfr.org, διαβάζουμε ότι πρόκειται για έναν ανεξάρτητο οργανισμό που ιδρύθηκε επίσημα το 1921, ο οποίος έχει µέλη απ' όλα τα έθνη. Αυτός ο οργανισμός βοηθά τους υπεύθυνους λήψης πολι­τικών αποφάσεων, τους διάφορους κυβερνήτες και τους ηγέτες, τους στοχαστές, τους δημοσιογράφους και άλλους «να κατανοήσουν µε καλύτερο τρόπο τον κόσμο και τις επιλογές της εξωτερικής πολιτικής, µελετώντας τις Ηνωμένες Πολιτείες».

 Μέσω των γραφείων του στη Νέα Υόρκη και την Ουάσι­γκτον, το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων εκδίδει και δια­νέµει βιβλία, άρθρα και την εφημερίδα του µε τίτλο Foreign Affairs, καθώς επίσης και εκπονεί και εκτελεί προγράµµα­τα µε στόχο να δημιουργήσει «τη νέα γενιά ηγετών στην εξωτερική πολιτική».

 Τo Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων είναι ένας αμιγώς αμερικανικός οργανισμός, παρά το γεγονός ότι το εύρος και πλάτος του ξεπερνά τα 3.500 ενεργά µέλη. 'Έτσι μπορεί άφοβα να συγκριθεί µε το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουµ ή τη Λέσχη Μπίλντερµπεργκ - υπάρχει, µάλιστα, αξιοση­µείωτη ανταλλαγή απόψεων και µελών µεταξύ των προα­ναφερθέντων τριών ομάδων. Η εφημερίδα The Washington Post το έχει χαρακτηρίσει ως τον οργανισμό που βρίσκε­ται πιο κοντά στο καθεστώς που µας εξουσιάζει, το οποίο έχει κατορθώσει εδώ και πενήντα χρόνια να φέρει εις πέ­ρας όλες τις εξωτερικές υποθέσεις της χώρας, καθώς και το στρατιωτικό-βιομηχανικό σύµπλεγµα. Πάνω από πεντακό­σια από τα µέλη του είναι νυν ή πρώην αξιωματούχοι της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών, ανάμεσα τους και ηγετικά στελέχη της CIA, ο πρώην γενικός γραµµατέας και µετέπειτα υπουργός των ΗΠΑ Κόλιν Πάουελ, η διάδοχός του Κοντολίζα Ράις, ο αντιπρόεδρος Ντικ Τσένι, ο πρώην γραµµατέας Άμυνας και νέος πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας Πολ Βόλφοβιτς, ο Μπιλ Κλίντον και, ουσιαστικά, όλα τα µέλη της κυβέρνησής του.

Είναι γεγονός πως όλοι οι υποψήφιοι για την προεδρι­κή θέση και από τα δύο κυρίαρχα πολιτικά κόµµατα των Ηνωμένων Πολιτειών, στα έτη ανάμεσα στο 1948 και το 1972, υπήρξαν µέλη του. Μέλη του υπήρξαν επίσης όλα τα µέλη της οργανωτικής επιτροπής, εξ Αμερικής, της Λέσχης Μπίλντερµπεργκ από το έτος 1955 έως το 1971.

Τα υπόλοιπα µέλη του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσε­ων είναι διπλωμάτες, πρυτάνεις πανεπιστημίων, πρόεδροι τραπεζών, ανώτατα στελέχη εφημερίδων και δικτύων ενημέρωσης και εργαζόμενοι, ηγέτες και ανώτατα στελέχη ιδι­ωτικών και στρατιωτικών βιομηχανιών και άλλοι αντίστοιxοι. Ο καθηγητής Κάρολ Κουίγκλι του Πανεπιστημίου της Τζόρτζταουν, τον οποίο ο Μπιλ Κλίντον επαίνεσε ως µέντο­ρά του το 1992, αποκάλεσε το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέ­σεων οχυρό για µία στέρεη πολιτική στην κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών, άσχετα µε το ποιο κόµµα είναι στην εξουσία. Συνεχίζοντας, ανέφερε ότι σκοπός του Συµβουλί­ου είναι να επιτύχει τα δύο κυρίαρχα κόµµατα να µοιάζουν εξαιρετικά, σχεδόν να ταυτίζονται, ώστε ο αμερικανικός λαός να µπορεί να «πετάξει έξω τους κατεργάρηδες» µέσω της εκλογικής διαδικασίας, χωρίς να χρειάζεται να γίνουν βαθιές και ριζικές αλλαγές στην πολιτική κατάσταση.

Όπως ήδη αναφέρθηκε, το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέ­σεων ιδρύθηκε το 1921 στο Παρίσι από κάποιους Αµερικα­νούς που είχαν συµµετάσχει στις διαπραγματεύσεις που οδήγησαν στον τερµατισµός του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και τη Συνθήκη των Βερσαλλιών.

Όμως το Συμβούλιο δεν δημιουργήθηκε εντελώς αυθόρ­µητα. Ο Κουίγκλι το αποκάλεσε διεθνές αγγλόφιλο δίκτυο που δημιουργήθηκε ως το αμερικανικό ισοδύναμο του Βα­σιλικού Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων, δηλαδή του Τσάταµ Χάους, που έχει περίπου 1800 µέλη. Το Βασιλικό Ινστιτού­το Διεθνών Σχέσεων υπήρξε η πηγή απ' όπου δηµιουργήθη­κε «ο Κανόνας του Τσάταµ Χάους», σύμφωνα µε τον οποίο οι συµµετέχοντες µπορούν ελεύθερα να χρησιμοποιούν τις πληροφορίες που λαμβάνουν, δεν µπορούν όμως να απο­καλύψουν ούτε την ταυτότητα ούτε το σύνδεσμο αυτού που την έδωσε, ούτε καν ποιος ήταν παρών τη στιγμή που δόθηκε η πληροφορία. Πράγματι, το Βασιλικό Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων στην ιστοσελίδα του, www.riia.org, λέει ότι στις Βερσαλλίες έγινε η σύλληψη της ιδέας για έναν αγ­γλοαµερικανικό οργανισμό ξένων υποθέσεων, µε σκοπό τη μελέτη των διεθνών προβλημάτων και με στόχο την πρόληψη μελλοντικών πολέμων. Το Βασιλικό Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων ιδρύθηκε το 1920, ένα χρόνο πριν. Σύμφωνα με μία θεωρία, κάποιοι γερμανόφιλοι Άγγλοι, που ήταν κυρί­ως αριστοκρατικής καταγωγής, δημιούργησαν την ομάδα Cliveden Set, έχοντας ως ηγέτη τους τον Εδουάρδο τον 8º. Η ομάδα αυτή όμως προκάλεσε ντροπή γιατί συμμάχησε με τον Χίτλερ. Ομοίως, στο Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέ­σεων, όπως ακούγεται, τα ανώτατα μέλη του, οι κυβερνη­τικές προσωπικότητες, συνεργάστηκαν με τους Ναζί, όχι μόνο πριν το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά και αμέσως μετά, ενάντια στους Κομμουνιστές. Μετά από λίγη μελέτη του Συμβoυλίoυ Εξωτερικών Σχέσεων, φαίνεται πως αυτό ήταν ύποπτο για κάτι, μόνο και μόνο επειδή υπήρχε.

Θα πρέπει να σημειώσουμε πως τόσο το Συμβούλιο Εξω­τερικών Σχέσεων όσο και το Βασιλικό Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων δεν ιδρύθηκαν αυθόρμητα, όπως έγινε με άλλες «μυστικές» ομάδες του 19ου αιώνα. Κάποια εγχειρίδια όμως περί συνωμοσίας θεωρούν τη Λέσχη Μπίλντερμπεργκ, την Τριμερή Επιτροπή και το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων ως τις τρεις μεγαλύτερες μυστικές οργανώσεις της παγκόσμιας ελίτ. Όλες οι ομάδες του δέκατου ένατου αιώνα βρίσκονταν προστατευμένες κάτω από την ομπρέλα της Διεθνούς Μυ­στικής Κοινότητας και όλες είχαν ιδρυθεί από τον Σέσιλ Ρό­ουντς, τον καινοτόμο επιχειρηματία και μεγαλοπαράγοντα της αγοράς διαμαντιών στη Βρετανική Αυτοκρατορία. Αυτό που επεδίωκαν ήταν να βοηθήσουν τη Βρετανία να κυριαρ­χήσει στον κόσμο και να ενισχύσει η καθεμιά το ρόλο της σε αυτό το παιχνίδι της κυριαρχίας. Τέτοιες ομάδες υπήρχαν και σε άλλες χώρες, όπως ο Καναδάς, η Ινδία και η Αυστρα­λία, εκεί όπου είχε επεκταθεί η βρετανική κυριαρχία.

Κυκλοφορεί μία λίστα με όλους τους υποτιθέμενους εμπλεκόμενους στο Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων, μία λίστα που περιλαμβάνει δήθεν τα ονόματα των μεγάλων συνωμοτών, ανάμεσά τους ο Πρόεδρος Νίξον, ο Χένρι Κί­σινγκερ, ο Σάιρους Βανς, αλλά και πολλά στελέχη της CIA.

Ο πρώην ναύαρχος του αμερικανικού ναυτικού και πρώ­ην μέλος του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων, ο Τσέστερ Βαρντ, επέκρινε το Συμβούλιο, αποκαλώντας το συμμορία τραπεζιτών που είχε πέσει στα χέρια εκείνων των άλλων τραπεζιτών, της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ, με μόνο στόχο την παγκόσμια κυριαρχία. Αντίθετα, το δεξιών πεποιθήσεων αμερικανικό περιοδικό New American, αγνοώντας τόσο την τραπεζική όσο και την αγγλόφιλη οπτική του θέματος, απο­κάλεσε το Συμβούλιο κλίκα διεθνιστών -αν θέλετε μπορείτε να βάλετε τη λέξη «κομμουνιστών» στη θέση της λέξης «διε­θνιστών»- θεωρώντας πως τα μέλη του ήταν οι «αρχιτέκτο­νες» της Νέας Τάξης Πραγμάτων, που εργάζονταν με πανουρ­γία, επί δεκαετίες ολόκληρες, προκειμένου να υποβιβάσουν το αμερικανικό Έθνος και τη συνταγματική τάξη, με μόνιμο βοηθό τις συνθήκες και τους νόμους του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Το ίδιο περιοδικό κατηγορεί επίσης το Συμ- βούλιο για κάθε επιτυχημένη «αποτυχία» του κομμουνισμού στην Κίνα, στην Κορέα, στην Κούβα και το Βιετνάμ, μέχρι και για την επανάσταση του 1956 στην Ουγγαρία, αλλά και για την αποστολή βοήθειας στις κομμουνιστικές χώρες, την Πολωνία και τη Ρουμανία. Ισχυρίζεται ότι όλα αυτά, έγιναν από μέλη του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων, που είχαν, επίσης, πόστα στην αμερικανική κυβέρνηση.

Κλείνοντας, θα πρέπει να αναφερθεί πως το Συμβού­λιο Εξωτερικών Σχέσεων θεωρείται ως ο αμερικανικός το­μέας της «πανίσχυρης ελίτ των διεθνιστών» και ότι είναι υπεύθυνο για δεκάδες εκατοµµύρια θανάτους κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, τον Πόλεμο του Ιράκ, του Κόλπου και αλλού, καθώς και για την Ατλαντική Συµµαχία, το ΝΑΤΟ, τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, το Διεθνές Νοµισµατικό Ταμείο και την Παγκόσμια Τράπεζα.