Τίτλος ποιητικής συλλογής : Νεοέλληνες (στίχοι δηκτικοί και εγκωμιαστικοί)

Ποιητής : Αριστογείτων Γ. Χαραλαμπάκης

Παρουσίαση : Υποστράτηγος ε.α Παπαδογεωργόπουλος Χρήστος

Λέγεται πως η ποίηση από τη φύση της δεν είναι ικανή να δώσει τον παλμό των ιδεών και των κοινωνικών καταστάσεων, την ψυχολογία των ανθρώπινων ομάδων.

Αυτό είναι έργο της πεζογραφίας περισσότερο. Ο ποιητής αρκείται σε εσωτερικούς κραδασμούς, για να δώσει έργο και δρα κυρίως ως άτομο αντίθετα με τον πεζογράφο, που νοιώθει, συγκινείται περισσότερο σαν κοινωνική μονάδα.

Ο ποιητής κινείται σε επίπεδα, όπου δεν είναι εύκολο να κινηθούν τα ενδιαφέροντα των πολλών.

Και όμως ο κ. Χαραλαμπάκης μας έδωσε, μέσα απ’ αυτή την ποιητική του συλλογή, ξεκάθαρα και ζωντανά την σημερινή πραγματικότητα, τα προβλήματα της κρίσης, την επίδρασή τους στις ζωές μας.

 Μας έδωσε με ακρίβεια τους κυριότερους χαρακτήρες της σημερινής κοινωνίας και έκλεισε τη συλλογή του με ένα πανελλήνιο κάλεσμα για ξεσηκωμό, που θα μας βγάλει από την κρίση.

Έκανε δηλαδή αυτό που δύσκολα μπορεί να κάνει ένας ποιητής.

Μέσα από τα αρχικά του ποιήματα ξεπροβάλλει σύντομα αλλά μεστά, ολοζώντανη η σημερινή πραγματικότητα, η καθημερινότητα, οι ανάγκες, οι δυσκολίες, η επίδρασή τους στις ζωές μας, στον πολιτισμό μας, σε όλους τους τομείς της κοινωνίας μας.

Στα τρία τελευταία ποιήματα μας δίνει τη λύση στο πρόβλημα της κρίσης. Μας δίνει ελπίδα πως μπορούμε να νικήσουμε, κρατώντας την καρδιά μας γερή, ζωντανή, γεμάτη αγάπη για τους γύρω μας και καινούργιο για τη ζωή, Όλοι μαζί ενωμένοι με πολλή δουλειά και πίστη στον εαυτό μας και στους γύρω μας θα τα καταφέρουμε.

Ανάμεσα, μας έδωσε με γλαφυρότητα και οξυδέρκεια όλους τους τύπους των ανθρώπων που απαρτίζουν την κοινωνία μας, άλλοτε στηλιτεύοντας, άλλοτε χαριτολογώντας και οπωσδήποτε δείχνοντας βαθύς γνώστης της ανθρώπινης ψυχής, ανατόμος, θα έλεγα, και δικαιολογημένα, αφού είναι ένας καταξιωμένος γιατρός.

Μας βοηθά έτσι να πλησιάσουμε, σε χαρακτηριστικές στιγμές, τους διάφορους τύπους ανθρώπων, που συνυπάρχουν στην κοινωνία μας και τη χαρακτηρίζουν.

Το πλησίασμα αυτή μας δημιουργεί ερωτηματικά και προβληματισμούς, που πάντα σε κάτι καλό οδηγούν.

Με ξένισε βέβαια, που οι ιδανικοί χαρακτήρες είναι ελάχιστοι, σε σχέση με τους προβληματικούς. Μπορεί αυτό να είναι η πραγματικότητα, αλλά θα προτιμούσα να υπερτερούν οι καλοί, για να ελπίζω ότι τα καλλίτερα θα έλθουν.

Τα σκίτσα έξυπνα, δροσερά, διασκεδαστικά, συνταιριασμένα όμορφα με τα ποήματα, ζωντανεύουν τα γραφόμενα, τονίζουν το κύριο νόημαμε χιούμορ και είναι σας έναευχάριστο παιχνίδι, που ικανοποιεί.

Ένα ποίημα είναι καλό, όταν δεν είναι μόνο ευχάριστο να το διαβάζεις, αλλά όταν και σε συγκινεί και σε εμπνέει και σε κάνει να στοχάζεσαι και να αισθάνεσαι και να προβληματίζεσαι να γίνεις καλλίτερος άνθρωπος.

 Νομίζω πως, ο κ. Χαραλαμπάκης τα κατάφερε όλα αυτά βγάζοντας το θησαυρό που κρύβεται μέσα του.

Κι’ αυτό, γιατί ακολούθησε το υπεράνθρωπο τραγούδι του Ορφέα, γέμισε απ’ αυτό και ξέμαθε να κάνει το κακό και γιατί όπως είπε ο μεγάλος στοχαστής καθηγητής Πανεπιστημίου, Ι. Θεοδωρακόπουλος «πρέπει να βλέπουμε μέσα στον κάθε άνθρωπο όλη την ανθρωπότητα γιατί έτσι σεβόμαστε την αξία που ο καθένας μας κλείνει μέσα του».

Παρουσιάζουμε παρακάτω το σημείωμα του συγγραφέα, που θα βοηθήσει τον αναγνώστη να κατανοήσει καλύτερα το περιεχόμενο του βιβλίου που παρουσιάσαμε παραπάνω

Η διαδρομή της ζωής μου με δύο ιδιότητες, του στρατιωτικού και του ιατρού-καρδιολόγου έχει συσσωρεύσει μεγάλη εμπειρία στη σπουδή ανθρώπινων χαρακτήρων και συμπεριφορών. Η εμπειρία αυτή άρχισε κυρίως να κτίζεται από την εποχή της στενής και αυστηρής συμβίωσης που απαιτούσε η Ιατρική Στρατιωτική Σχολή. Εκεί ξεδιπλώνονταν σε όλο το μεγαλείο τους, μπροστά στα μάτια σου, όλων των ειδών οι χαρακτήρες. Από τον πιο ήρεμο, φιλοσοφιμένο και χιουμορίστα μέχρι τον πιο σκληρό, άδικο και ευέξαπτο.

Ο Στρατός στον οποίο υπηρέτησα επί 42 χρόνια, με τις εγγενείς δυσχέρειες διαβίωσης και με της Ιεραρχίας το σκληρό προσωπείο, αποτέλεσε τεράστιο φυτώριο αποκάλυψης πλευρών του χαρακτήρα του ένστολου (αλλά και του πολιτικού) προσωπικού, που υπό άλλες συνθήκες δεν θα είχαν εκδηλωθεί. Ο Αξιωματικός διάγει σκληρά και βρίσκεται σε διαρκή ένταση και εξάρτηση. Ο Στρατιώτης πάλι καλείται να αφήσει ξαφνικά τις άνετες συνθήκες του σπιτιού του και να εγκλιματισθεί σε μια παράλογη γι αυτόν νοοτροπία με ανελευθερία και συνεχή εκτέλεση «τυφλών» διαταγών.

Ο Στρατιωτικός γιατρός αποτελεί κατά κάποιο τρόπο δικλείδα ασφαλείας του ανθρωπίνου δυναμικού των ενόπλων δυνάμεων. Ερχόμενος αντιμέτωπος πρόσωπο με πρόσωπο με «ζορισμένα» άτομα, έχει τις ιδανικές προϋποθέσεις να μελετήσει τις υπό πίεση εκδηλώσεις του χαρακτήρα τους, συμβάλλοντας συνάμα με την παρέμβασή του στην αποκατάσταση ισορροπιών.

Η ενάσκηση της ιατρικής από την άλλη πλευρά κινείται σε πλαίσια ευαισθησίας και λεπτών συναισθημάτων αλτρουϊσμού. Το ιατρικό και παραϊατρικό όμως περιβάλλον, τόσο σε νοσοκομειακό επίπεδο όσο και στον ιδιωτικό τομέα, δεν είναι υπεράνω ανθρωπίνων αδυναμιών, ούτε και αποτελεί κοινωνία αγγέλων. Η πολύωρη, επίπονη και εξαιρετικά υπεύθυνη εργασία καθώς και τα μεγάλα διαφόρων ειδών συμφέροντα, πλέκουν σενάρια και βγάζουν απόκρυφες πλευρές του χαρακτήρα των λειτουργών της Υγείας.

Από την πλευρά των ασθενών πάλι υφίστανται συνθήκες πολύπλοκων διεργασιών. Φορτισμένοι από το δυσβάστακτο και συντριπτικό άγχος της αρρώστιας τους, εκδηλώνουν ανάμεικτα συναισθήματα που πότε τους κάνουν υποχωρητικούς και ευγνώμονες και πότε επιθετικούς και δύστροπους. Είχα λοιπόν ένα ευρύ πεδίο μελέτης ατόμων που διάγουν σε καθεστώς φόβου και ανασφάλειας για τη ζωή τους, σε ακραίες δε περιπτώσεις που έρχονται αντιμέτωποι με το δυσβάστακτο φάσμα του θανάτου.

Σε κάθε περίπτωση ενυπάρχει ο Ιώβ και ο Οιδίπους. Δέχεται με κάποια καρτερία την περιπέτεια της αρρώστιας του, αλλά και διαμαρτύρεται έντονα μέσα του για το κακό που του επισώρευσε η τυφλή μοίρα, για την οποία μάλιστα δεν ευθύνεται ο ίδιος. Πολλές φορές χρειάζεται να παίξουμε ρόλο εξομολόγου, να πλησιάσουμε τον άρρωστο για να επιτύχουμε δυναμική παρέμβαση στην ψυχική του ισορροπία. Αυτό το δέσιμο ιατρού-ασθενούς είναι που ολοκληρώνει και καταξιώνει το ιερό λειτούργημα της Ιατρικής. Δυστυχώς όμως έπεσε και ο γιατρός θύμα της τεχνοκρατούμενης εποχής μας οπότε πολλά πράγματα γίνονται απρόσωπα και μηχανιστικά και πολλές φορές έχουν καθαρά υλιστικό σκοπό αποσκοπώντας στον «λαίμαργο» πλουτισμό. Παρ’ όλα αυτά η ενάσκηση του ιατρικού επαγγέλματος αποτελεί μεγάλο σχολείο μελέτης χαρακτήρων.

Όλο αυτό το πλούσιο και πολύχρωμο μωσαϊκό χαρακτήρων που είχα την ευκαιρία να ξεδιπλωθεί μπροστά μου, άλλοτε σε νορμάλ και άλλοτε σε φορτισμένες συνθήκες, αποτέλεσε και το κίνητρό μου να τους περιγράψω έμμετρα. Σε όσους υπήρχε το περιθώριο, έδωσα και χιουμοριστικό στιλ για να γίνει η περιγραφή πιο ανάλαφρη και ελκυστική. Είναι φυσικό ότι όλοι οι χαρακτήρες, εκτός ελαχίστων, μπορούν να απαντηθούν και στα δύο φύλα. Παρ’ όλα αυτά για καθαρά πρακτικούς λόγους, οι περιγραφές έχουν γίνει σε άρρεν φύλο, απεικονίζοντας ασφαλώς στον ίδιο βαθμό και το θήλυ.

Έχω συμπεριλάβει αρκετούς τύπους χαρακτήρων, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι εξάντλησα το όλο θέμα, αφού είναι βέβαιο πως όσοι άνθρωποι υπάρχουν τόσες οι μορφές και οι χαρακτήρες τους ! Και φυσικά δεν υπάρχουν στεγανά. Στον καθένα μας ενυπάρχουν δείγματα και χαρακτηριστικά πολλών «χαρακτήρων». Για λόγους ευνόητους ξεχώρησαν οι ετικέτες των συμπεριφορών όπου υπερτερούν τα βασικά γνωρίσματα και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των εν λόγω ατόμων.

Πιστεύω ότι η παρούσα ποιητική συλλογή, αν μη τι άλλο, αποκρυπτογραφεί μέσω των χαρακτήρων πολλές πτυχές της σημερινής ανήσυχης και ποικιλοτρόπως προβληματισμένης εποχής μας. Αν και οι ανθρώπινοι χαρακτήρες αποτελούν διαχρονικό αντικείμενο μελέτης από καταβολής κόσμου, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους υφαίνουν ένα πολύχρωμο κοινωνικό υπόστρωμα το οποίο αλλάζει χρώματα και διαφοροποιείται ανάλογα με τις περιβαντολλογικές ιστορικές, πολιτισμικές και χρονικές συνθήκες που επικρατούν.

Η βεβαρημένη από πολλές πλευρές εποχή που βιώνει η κοινωνία τα τελευταία χρόνια έχει φέρει στην επιφάνεια πτυχές του «ελληνικού» χαρακτήρα που λαθροβιούσαν μέσα σε κλίμα πλασματικής ευημερίας. Η κρίση έχει διαμορφώσει πλέον ένα πλαίσιο γενικής κατήφειας, ανασφάλειας και ένδειας που οδηγεί σε κατάθλιψη, αναίτια επιθετικότητα, αναίδεια και ζαμανφουτισμό.

Η έλλειψη εμπιστοσύνης εξ άλλου στον κρατικό μηχανισμό, τα δυσβάστακτα οικονομικά βάρη των νοικοκυριών με την παράλληλη μεγάλη μείωση μισθών και συντάξεων, οι αδυσώπητοι αριθμοί ανεργίας, η πληγή των παράνομων μεταναστών, ο πολιτισμικός κατήφορος και τόσα άλλα έχουν οδηγήσει αφ’ ενός μεν σε μεγάλη ανυποληψία τους πολιτικούς και το κράτος εν γένει, αφ’ετέρου δε αλλοίωσαν τον εγγενή χαρακτήρα του Έλληνα. Γιατί καλούμενος τώρα να αντιμετωπίσει τη σκληρή πραγματικότητα χωρίς χαμόγελο και χωρίς όραμα, αδιαφορεί για τις λεπτές εκφάνσεις της ζωής και επικεντρώνεται στις βασικές ανάγκες επιβίωσης και μόνο, τις οποίες δεν μπορεί πλέον να διαχειριστεί ερχόμενος σε αδιέξοδη απόγνωση. Μερικές από τις παραμέτρους αυτές που χαρακτηρίζουν πλέον τον «νεοέλληνα» προσπάθησα να παρουσιάσω στιγουργικά με τρόπο που κινείται μεταξύ σοβαρού και σκωπτικού.

Το τετραπέρατο πενάκι του φίλου μου Γιάννη Λογοθέτη(ΛοΓο) έχει συμβάλλει τα μέγιστα στο πάντρεμα των χαρακτήρων με τα ευρηματικά του σκίτσα και το υπέροχο εξώφυλλο και οπισθόφυλλο, δίνοντας δυναμική και ευχάριστη νότα στο βιβλίο.Τον ευχαριστώ ιδιαίτερα.