Τα τελευταία δύο χρόνια, ειδικά, έχει παρατηρηθεί πως τα υπό την επιρροή του Γκιουλέν ΜΜΕ προωθούσαν μια επιθετική εξωτερική πολιτική της Τουρκίας κατά της Συρίας, ενώ ταυτόχρονα τηρούσαν αποστάσεις από την έντονη κριτική του Ερντογάν ενάντια στο Ισραήλ. Σημείο έντονης τριβής αποτέλεσε η σταδιακή βελτίωση των σχέσεων της Άγκυρας με την Τεχεράνη. Την αντιστροφή του θετικού κλίματος κατά του Ερντογάν ανέλαβε ο «γκιουλενιστής» Ilhan Tamir, ο οποίος διατηρεί άριστες σχέσεις με το ισραηλινό λόμπι, ό­πως φανερώνει και η συμμετοχή του στη νεοσυντηρητική και ισλαμοφοβική(!) δεξαμενή σκέψης «Henry Jackson Society».

Πρόσφατα έγινε γνωστή άλλη μία περίεργη πληροφορία που, εάν δεν αποτελεί σύμπτωση, ίσως καταδεικνύει τις σχέσεις του ίδιου του Γκιουλέν με την Ουάσινγκτον. Σύμφωνα με αυτή, οι συνοπτικές διαδικασίες έκδοσης βίζας παραμονής του Γκιουλέν στις ΗΠΑ κινήθηκαν από τον δικηγόρο Ruslan Tsarnaev. Αυτός είχε γίνει γνωστός επειδή ως θείος των βομβιστών της Βοστώνης(!) είχε σπεύσει να καταδικάσει τους ανιψιούς του ως τρομοκράτες. Την περίοδο, μάλιστα, που είχε επιληφθεί της έκδοσης της βίζας, ήταν νυμφευμένος με τη Samantha Ankara Fuller, κόρη του Graham Fuller, ο οποίος είχε διετελέσει επί σειρά ετών σταθμάρχης της CIA στην Τουρκία

Όσο η επεκτατική πολιτική του Ερντογάν συνέπιπτε με τον στρατηγικό στόχο του Ισραήλ, αυτόν δηλαδή της αποδυνάμωσης του Ιράν, ο Γκιουλέν και ο Τούρκος πρωθυπουργός διατηρούσαν αρμο­νικές σχέσεις. Η μη πραγματοποίηση τουρκικής εισβολής στη Συρία εξάντλησε την υπομονή του Γκιουλέν, ο οποίος έκτοτε καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια αποσταθεροποίσης εντός της Τουρ­κίας, με κύριους μοχλούς την εδώ και χρόνια γνωστή τοις πάσι διαφθορά ευνοούμενων του Ερντογάν και την ελευθερία του Τύπου.

 Επιπλέον, ο δημοσιογράφος Αχμέτ Σικ, στο πρόσφατο βιβλίο του αναφέρει πως το κίνημα του Γκιουλέν εντάσσεται στην προσπάθεια εξισλαμισμού της Κεντρικής Ασίας, προκειμένου αυτή να μην καταλήξει στη ρωσική και την κινεζική σφαίρα επιρροής.

 Εκεί ακριβώς επέλεξε να επικεντρωθούν τους τελευταίους μήνες οι διπλωματικές προσπάθειες ο Ερντογάν. Σε μια κίνηση που εξέπληξε πολλούς, μία κινεζική αμυντική εταιρεία ανέλαβε από την Τουρκία ένα συμβόλαιο ύψους 4 δισ. δολαρίων για την κατασκευή συστήματος αντιπυραυλικής άμυνας. Την ίδια περίοδο επισημοποιήθηκε το μεγαλόπνοο σινοτουρκικό project 35 δισ., το οποίο έχει ονομαστεί και Σιδερένιος Δρόμος του Μεταξιού, καθώς μέσω Τουρκίας θα μεταφέρονται εμπορεύματα από την Κίνα μέχρι την Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Επίσης, στις 22 Νοεμβρίου ο Ερντογάν προέβη στη θεαματική επαναφορά του ζητήματος της ένταξης της Τουρκίας στον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO).

 Σε συνάντησή του με τον Ρώσο Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν, ο Ερντογάν τόνισε πως μια τέτοια ένταξη «θα διευκόλυνε την Άγκυρα στα προβλήματα που αντιμετωπίζει κατά τη διαδικασία ένταξης στην ΕΕ». Έτσι, η Τουρκία έγινε το πρώτο κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ που έγινε ταυτόχρονα και συνομιλητής ενός περιφερειακού οργανισμού , ο οποίος σχηματίστηκε από τις Ρωσία, Κίνα, Καζακστάν, Ουζμπεκιστάν, Κιργιστάν και Τατζικιστάν ως αντίβαρο του ΝΑΤΟ!