Του Δημήτρη Λακαφώση Αντιστρατήγου ε.α.
Τρία χρόνια μετά την“Αραβική άνοιξη” του 2011 και την πτώση του Καντάφι, η Λιβύη βρίσκεται σε αναταραχή, με εσωτερικές έριδες
Η κυβέρνηση της Λιβύης είναιεύθραυστη, ανίσχυρη και δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τους εξτρεμιστές στη χώρα. Εν τω μεταξύ, ο απόστρατος στρατηγόςHaftar σε συνέντευξή του καλεί την κυβέρνηση να διαλυθεί και προκαλεί για ένα νέο οδικό χάρτη για τη χώρα. Ενώ, διάφοροι εξέχοντες κυβερνητικοί επίσημοι, διπλωμάτες και στρατιωτικοί έχουν παραταχθεί με το Haftar, ελπίζοντας ότι μπορεί να φέρει σταθερότητα στην πλούσια σε πετρέλαιο βόρειο-αφρικανική χώρα.
Πιστοί του
Haftar επιτίθενται στο κτίριο της Βουλής στην πρωτεύουσα της Τρίπολης και απαιτούν τη μεταβίβαση της εξουσίας. Η κυβέρνηση αρνείται ότι έχει συμβεί επίθεση, χωρίς όμως να αμφισβητεί την άκαρπη επίθεση στο σπίτι του νέου πρωθυπουργού. Οι επικριτές εκλαμβάνουν αυτές τις ενέργειες ως πραξικόπημα.
Στις 16 Μαΐου 2014, έχουμε την αγριότερη σύγκρουση μετά την πτώση του Καντάφι. Ο Haftarκτύπησε στη Βεγγάζη- τη δεύτερη πόλη της Λιβύης και τη γενέτειρα της εξέγερσης- με αεροπορικές δυνάμεις και με μονάδες των ειδικών δυνάμεων του στρατού, που είχαν ταχθεί με το μέρος του, για να απαλλάξει τη Λιβύη από τους “τρομοκράτες”. Δύο πολεμικά αεροπλάνα βομβάρδισαν βάσεις των Ansaral-Sharia στα δυτικά της πόλης και της 17ης Φεβρουαρίου Ταξιαρχίας, στα ανατολικά της πόλης.Η Ansaral-Sharia, που κατηγορεί την Ουάσινγκτον ότι υποστηρίζει τοHafta, έχει συμπεριληφθεί από τις Η.Π.Α. στη λίστα των τρομοκρατών και κατηγορείται για το φόνο του αμερικανού πρέσβη και τριών άλλων διπλωματών στη Βεγγάζη, στις 11-12 Σεπτεμβρίου 2012. Η, δε, 17η Φεβρουαρίου Ταξιαρχία προέρχεται από την εξέγερση κατά του Καντάφι το 2011.Το πλείστο των απωλειών της επίθεσης του Hafta, 80 νεκροί και160 τραυματίες, υπήρξε στη Βεγγάζη.
Ο απόστρατος στρατηγός
Haftar,, δηλώνει ότι δεν έχει πολιτικές φιλοδοξίες, αλλά ενδιαφέρεται μόνο για νέες εκλογές και για να σώσει την πατρίδα του. Υπήρξε σύμμαχος του Καντάφι, αλλά τον εγκατέλειψε στον πόλεμο με το Τζάντ, στη δεκαετία του1980. Αργότερα ζήτησε άσυλο στις Η.Π.Α., αλλά επέστεψε και ανέλαβε τη διοίκηση των δυνάμεων της εξέγερσης κατά του Καντάφι, το 2011.
Πολλές από τις Ταξιαρχίες των ανταρτών, που πολέμησαν τις δυνάμεις του Καντάφι τρία χρόνια πριν, κατέληξαν να είναι παραστρατιωτικές ομάδες που αρνούνται τώρα να αφοπλισθούν και να ενταχθούν στις εθνικές δυνάμεις ασφαλείας. Κατηγορούνται, δε, για σωρεία απαγωγών, για δολοφονίες διπλωματών, κυβερνητικών επισήμων, ακτιβιστών, δικαστικών και μελών της αστυνομίας και του στρατού.
Περίπου τρία χρόνια μετά την πτώση του Καντάφι, ο στρατός της Λιβύης αδυνατεί να επιβάλει την παράδοση των όπλων από τους παραστρατιωτικούς που απαρνούνται να τα παραδώσουν. Ο στρατός βρίσκεται ακόμη στο στάδιο της εκπαίδευσης ή προέρχεται από τους πρώην εξεγερθέντες το 2011, που συνήθως μένουν ακόμη πιστοί στους ηγέτες τους και στις φυλές τους, παρά στις εθνικές δυνάμεις.Η Λιβύη δεν έχει ακόμη νέο σύνταγμα.
Το Γενικό εθνικό συμβούλιο (GNC) είναι βαθειά διχασμένο. Από τις 7 Φεβρουαρίου 2014, έχει εκπνεύσει η εντολή λειτουργίας της βουλής(GNC) και οι εντάσεις αυξάνονται μετά τη λήξη της εντολής .
Στις 30 Μαΐου 2014, οι υποστηρικτές του Haftar διαδηλώνουν στους δρόμους της Τρίπολης και της Βεγγάζης με το σύνθημα: "ο στρατός της αξιοπρέπειας έρχεται". Ο Haftar καλωσορίζει στις συγκεντρώσεις στους δρόμους και τις εκλαμβάνει ως"εντολή για να πολεμήσει τους τρομοκράτες".
Μέσα σε αυτό το πολιτικό χάος, η Ανωτάτη επιτροπή εθνικών εκλογών αναγκάζεται να ανακοινώνει ότι η Λιβύη πάει σε εκλογές, στις 25 Ιουνίου 2014.