Γράφει ο Δημήτρης Λακαφώσης Αντιστράτηγος ε.α.


Οι Η.Π.Α., από την αρχή, υποστηρίζουν πληροφοριακά και λογιστικά το Σαουδικό αεροπορικό συνασπισμό κατά τους 
Houthi αντάρτες, οι οποίοι μετά τον έλεγχο της Sanaa προωθούνται και μάχονται με άρματα και όλμους τους υποστηρικτές του Hadi μέσα στην παραλιακή προς την αραβική θάλασσα δεύτερη πόλη της Υεμένης, Aden, η οποία με τις εκεί συγκρούσεις έχει καταστεί πόλη φάντασμα.

Με την παντελή έλλειψη τροφίμων, νερού, φαρμάκων και με κατεστραμμένα τα επικοινωνιακά συστήματα, η πόλη βρίσκεται στο χείλος της ολικής κατάρρευσης, πράγμα που δείχνει την αναποτελεσματικότητα των Σαουδικών αεροπορικών κτυπημάτων, χωρίς τα Η.Ε. να κατορθώνουν να διαπραγματευθούν το τέλος των συγκρούσεων.

Οι Η.Π.Α. παρουσιάζονται συγκρατημένες να προμηθεύσουν όπλα στους υποστηρικτές του Hadi, που θεωρούν νόμιμο ηγέτη της Υεμένης, με το φόβο να μη φθάσουν στα χέρια των τρομοκρατών. Έχουν πάρει το μάθημα από τη Λιβύη και τη Συρία. Τα όπλα που παρείχαν οι Η.Π..Α και η υποστήριξη των νατοϊκών βομβαρδισμών προς τους εξεγερθέντες, επέτειναν την πτώση και το τέλος του Καντάφι, που τελικά τον σκότωσαν. Όμως, μερικοί που πολέμησαν τον Καντάφι, με σημαντικό μάλιστα ρόλο, ένα χρόνο μετά την εξέγερση, επιτέθηκαν και φόνευσαν τον αμερικανό πρέσβη στη Βεγγάζη και τώρα η χώρα είναι διαιρημένη και μέσα σε αναταραχές και να έχει καταστεί πύλη εισόδου μεταναστών και Τζιχαντιστών προς την Ευρώπη. 
Στη Συρία, τα όπλα που προμήθευσαν χώρες του Κόλπου, χωρίς κυρίως στην αρχή συντονισμό και έλεγχο, στους αντάρτες που πολεμούσαν τον Άσαντ, ενίσχυσαν τους εξτρεμιστές Τζιχαντιστές και δημιούργησαν ισλαμικό κράτος, εν μέρει στη Συρία και στο Ιράκ, με αιφνίδια διεθνή απειλή.
Οι Η.ΠΑ., με το κακό προηγούμενο της Λιβύης και της Συρίας, διστάζουν πέραν της εκπαίδευσης και των τακτικών συμβουλών, να προμηθεύσουν όπλα στις ουκρανικές δυνάμεις που μάχονται την αποσκίρτηση της Κριμαίας και τους ρωσόφιλους της ανατολικής Ουκρανίας που ζητούν ανεξαρτησία. Υπάρχει φόβος, μήπως τα όπλα καταλήξουν τελικά στους ακραίους εθνικιστές του Κιέβου και σε άλλους με διαφορετικές εσωτερικές επιδιώξεις και κίνητρα, που δε λείπουν, και κλιμακωθεί περαιτέρω η ουκρανική κρίση με σοβαρές επιπτώσεις στις σχέσεις Ρωσίας- Δύσης. Βέβαια, χωρίς αυτό το φόβο, η πιθανή ενίσχυση των δυνάμεων του Κιέβου θα μπορούσε να αποβεί αποτρεπτικός και μόνον παράγων, γιατί ακόμη περισσότερη ενίσχυση φαίνεται να μην μπορεί να καταστήσει τις ουκρανικές δυνάμεις ικανές σε βαθμό να αναχαιτίσουν τυχόν εισβολή των ρωσικών δυνάμεων.