Γράφει ο Αντιστράτηγος ε.α Μεντεσίδης Χαράλαμπος

Στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων του Συνδέσμου, που αφορούν στην προβολή και υποστήριξη των Εθνικών μας Θεμάτων, το Διοικητικό του Συμβούλιο πραγματοποίησε επίσκεψη, προσκυνηματικού και εθνικού χαρακτήρα, στο όμορφο και ακριτικό νησί του Καστελλορίζου το Σαβατοκύριακο 4 και 5 Ιουνίου 2016, στην οποία συμμετείχαν:

 α. Αντγος  ε.α.  Σπυρίδων Δημήτριος  Αντιπρόεδρος

β. Αντγος  ε.α.  Γεωργαντάς Ευάγγελος   Μέλος

γ. Αντγος  ε.α.  Μεντεσίδης Χαράλαμπος  Γεν. Γραμματέας

δ. Αντγος ε.α. Μπαλτζώης Ιωάννης Μέλος

ε. Ταξχος  ε.α.  Μιχαηλίδης Γεώργιος  Ταμίας

στ. Σχης(ΤΘ ε.α. Σταματογιαννάκης Μιχαήλ  Μέλος

Ο Πρόεδρος του Συνδέσμου Υπτγος ε.α. Παπαδογεωργόπουλος Χρήστος, ο εμπνευστής της ιδέας της επισκέψεως, δεν κατάφερε να παραστεί λόγω εκτάκτου προσωπικού προβλήματος.

Το απόγευμα της Παρασκευής 3 Ιουνίου αναχωρήσαμε αεροπορικώς από Αθήνα και φθάσαμε στις 17:30 στην όμορφη Ρόδο και το πρωΐ του Σαββάτου στις 07:00 αναχωρήσαμε αεροπορικώς από την Ρόδο για το Καστελλόριζο όπου φτάσαμε στις 07:30. Κατηφορίζοντας από το αεροδρόμιο αντικρίσαμε το πανέμορφο,πολύχρομο και συνάμα γραφικό Καστελλόριζο , η θέα ήταν εκπληκτική.

Στις 10:00 επισκεφθήκαμε τον Δήμαρχο του νησιού στο δημαρχείο ο οποίος μας ενημέρωσε για το νησί , τα προβλήματα πού αντιμετωπίζει καθώς και τις σχέσεις των κατοίκων με τους κατοίκους της απέναντι Μικρασιατικής ακτής. Ακολούθως στις 11:00 επισκεφθήκαμε την ΔΑΝ όπου μας υποδέχθηκε ο Διοικητής Ταγματάρχης κ. Βαρελάς χαράλαμπος στο γραφείο του και εν συνεχεία μεταβήκαμε σε αίθουσα όπου ήταν συγκεντωμένα τα στελέχη και οι στρατεύσιμοι της Μονάδος και ο Αντιπρόεδρος του Συνδέσμου απηύθηνε ένα χαιρετισμό προς όλλους. Εκεί διαπιστώσαμε το αξιόμαχο και το υψηλό φρόνημα των Αξιωματικών και Οπλιτών της Μονάδος. Στις 12:00 μεταβήκαμε στο Ηρώων του Νησιού όπου ο Αντιπρόεδρος του Συνδέσμου κατέθεσε στεφάνι παρουσία του Δημάρχου, του Διοικητού της ΔΑΝ της Λυκειάρχη και άλλων.

Μετά την κατάθεση του στεφάνου μεταβήκαμε με την συνδρομή και βοήθεια του Λιμενικού στη Νήσο Ρώ όπου καταθέσαμε στεφάνι στον τάφο της Κυράς της Ρώ , Δέσποινας Αχλαδιώτου, ως ελάχιστο φόρο τιμής και ευγνωμοσύνης για την ΚΥΡΑ που επί 40 ολόκληρα χρόνια ύψωνε την Ελληνική σημαία στο ακριτικό νησάκι της Ρώ διατηρώντας άσβεστη την Ελληνικότητά του. Σύμφωνα με το πρόγραμμα η επίσκεψη είχε προγραμματισθεί για την επόμενη ημέρα Κυριακή , πλήν όμως λόγω καιρικών συνθηκών την πραγματοποιήσαμε το Σάββατο.

Το απόγευμα στις 19:00 σε αίθουσα που μας παραχώρησε ο Δήμος πραγματοποίσαμε ημερίδα με τρις διαλέξεις: α) για την ΑΟΖ και το Νομικό Καθεστώς του Αιγαίου τις οποίες ανέπτυξε ο Αντγος ε.α. Σπυρίδων Δημήτριος , Αντιπρόεδρος του Συνδέσμου και β) το Προσφυγικό – Μεταναστευτικό που ανέπτυξε ο Αντγος ε.α. Μπαλτζώης Ιωάννης Μέλος του ΔΣ. Την ημερίδα τίμησαν με την παρουσία τους ο Δήμαρχος Μεγίστης κ. Σαμψάκος Γεώργιος , ο Διοικητής της ΔΑΝ Καστελλορίζου ,η Λυκειάρχης και ο Διευθυντής του Δημοτικού Σχολείου Καστελλορίζου, Αξκοί και Οπλίτες της ΔΑΝ, εκπαιδευτικοί και άλλοι. Οι ομιλιτές παρουσίασαν τις διαλέξεις με πλούσιο οπτικό υλικό και οι ακροατές έδειξαν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον για τα θέματα που αναπτύχθηκαν, τα οποία κάποιοι τα άκουγαν για πρώτη φορά. Η ημερίδα στέφθηκε από πλήρη επιτυχία.

Την Δευτέρα 6 Ιουνίου το μεσημέρι αποχαιρετήσαμε το γραφικό και ακριτικό Καστελλόριζο και επιστρέψαμε με το πλοίο της γραμμής στο νησί της Ρόδου. Το απόγευμα στις 19:30 επισκευθήκαμε εθιμοτυπικά στο γραφείο του τον Διοικητή της 95 ΑΔΤΕ Υποστράτηγο κ. Κουκουλομάτη Βασίλειο, ο οποίος μας ενημέρωσε συνοπτικά για το έργο της ΑΔΤΕ και αναφέρθηκε με ιδιαίτερα κολακευτικά λόγια για τις δύο μονάδες του Όπλου μας. Το απόγευμα της επομένης ημέρας επιστρέψαμε αεροπορικώς στην Αθήνα.

Η προσκυνηματική και εθνική αυτή επίσκεψή μας στη νοτιοανατολική εσχατιά της πατρίδος μας πέτυχε απόλυτα τον σκοπό για τον οποίο πραγματοποιήθηκε, αναπτέρωσε το ηθικό μας, μας έκανε εθνικά υπερήφανους για άλλη μία φορά και μας έδειξε ότι η καρδιά της Ελλάδος χτυπά πολύ πιό δυνατά στις ακριτικές περιοχές της. Στις δε Αρχές και τους κατοίκους του ακριτικού αυτού νησιού τους εμπεδώσαμε την πεποίθηση ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις και η Πατρίδα είναι κοντά τους και τους σκέπτονται πάντα. Μεγάλες ευχαριστίες στον Στρατηγό Διοικητή της 95 ΑΔΤΕ, στον Διοικητή ΔΑΝ Μεγίστης, στον Δήμαρχο Μεγίστης και στον Λιμενάρχη Καστελλορίζου για την βοήθεια και τις διευκολύνσεις που μας παρείχαν για την πραγματοποίηση αυτής της επισκέψεως. 

    

 

Ομιλία Προέδρου ΣΑΙΤΘ στο Καστελλόριζο

Κυρίες και Κύριοι

Εκ μέρους του Διοικητικού Συμβουλίου του Συνδέσμου Αποστράτων Αξιωματικών Ιππικού Τεθωρακισμένων σας καλωσορίζω και σας ευχαριστώ που τιμάτε με την παρουσία σας τη σημερινή μας εκδήλωση.

Ο Σύνδεσμος αναγνωρίζοντας ότι ο παλμός και η ψυχή της πατρίδος μας βρίσκεται κυρίως εκτός Αθηνών, έχει καθιερώσει-μέσα στο όλο πλέγμα των δραστηριοτήτων του-την πραγματοποίηση ημερίδων στην περιφέρεια και ιδιαίτερα σε ευαίσθητες περιοχές της χώρας μας.

Σκοπός αυτών των εκδηλώσεων, είναι η εξέταση και προβολή εθνικών και ευρύτερων κοινωνικών-πολιτικών θεμάτων που μας απασχολούν σε συνδυασμό με τις εξελίξεις στο εγγύς, αλλά και το ευρύτερο διεθνές περιβάλλον και ενδιαφέρουν ιδιαίτερα τις περιοχές που επισκεπτόμαστε.

Στα πλαίσια αυτών των εκδηλώσεων οργανώσαμε την σημερινή ημερίδα, εδώ στο πανέμορφο και ακριτικό Καστελλόριζο, που εκτός από την πανάρχαια ιστορία του, σήμερα αποτελεί το κέντρο γεωπολιτικών εξελίξεων, λόγω της Αποκλειστικής Οικονομικής του Ζώνης (ΑΟΖ), την οποία η Τουρκία αμφισβητεί.

Στο σημείο αυτό κρίνω σκόπιμο να σας εκθέσω με λίγα λόγια το ποίοι είμαστε.

Ο Σύνδεσμος Αποστράτων Αξιωματικών Ιππικού Τεθωρακισμένων(ΣΑΑΙΤΘ) είναι μη κερδοσκοπικό εθνωφελές Σωματείο, που ιδρύθηκε το 1996. Μέλη του είναι Απόστρατοι Αξιωματικοί του Όπλου Ιππ. ΤΘ(Μόνιμοι και Έφεδροι) ως Τακτικά Μέλη και σύζυγοι και τέκνα αποβιωσάντων τακτικών μελών (Αρωγά μέλη).

Σκοπός του Συνδέσμου μας περιληπτικά είναι η συμβολή μας στη διατήρηση των παραδόσεων του Όπλου μας, η υποβοήθηση του έργου του Όπλου Ιππικό-Τεθωρακισμένα με την παρουσίαση απόψεων, εισηγήσεων, υποδείξεων ή μεταβίβαση γνώσεων και εμπειριών που αποκτήθηκαν κατά την 35ετή και πλέον υπηρεσία μας στο Στρατό, η προβολή και υποστήριξη των εθνικών μας θεμάτων κ.λ.π.

Προς επίτευξη του σκοπού του Συνδέσμου διοργανώνουμε διάφορες εκδηλώσεις, πραγματοποιούμε ομιλίες, έχουμε συνεχή επαφή και συνεργασία με τα εν ενεργεία Στελέχη του Όπλου μας κ,λ.π. Εκδίδουμε τριμηνιαίο περιοδικό με την ονομασία ΙΠΠΙΚΟ-ΤΕΘΑΡΑΚΙΣΜΕΝΑ το οποίο αποστέλλουμε σε όλα τα μέλη και τους φίλους μας και σε όλες τις Μονάδες και τα Επιτελεία του στρατού. Το περιοδικό αυτό αποτελεί το βασικό εργαλείο με το οποίο επικοινωνούμε με τα μέλη μας και τους φίλους του Συνδέσμου και περιλαμβάνει άρθρα αξιόλογων συγγραφέων, που αναφέρονται σε εθνικά μας θέματα σε παγκόσμιες και περιφερειακές γεωπολιτικές εξελίξεις, που επηρεάζουν τα συμφέροντα της χώρας μας, σε ιστορικά και πολιτιστικά θέματα, σε τεχνικές και τακτικές εξελίξεις των Τεθωρακισμένων κ.λ.π.

Πριν δώσω το λόγο στους εκλεκτούς ομιλητές για να σας παρουσιάσουν τα επίκαιρα θέματα της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης(ΑΟΖ) και το Προσφυγικό-Μεταναστευτικό να μου επιτρέψετε να αναφερθώ εν συντομία στο Δήμο σας και το ισχύον Νομικό Καθεστώς του Αιγαίου βάσει των Διεθνών Συνθηκών.

Στο ανατολικότερο άκρο της Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης, που απέχει 72 ναυτικά μίλια από Ρόδο και 1,25 από τις τουρκικές ακτές, ευρίσκεται ο Δήμος Μεγίστης. 

Ο δήμος Μεγίστης περιλαμβάνει 14 νησίδες εκ των οποίων οι τρείς μεγαλύτερες, Μεγίστη, Ρω και Στρογγύλη, κατοικούνται δηλαδή έχουν από μόνες τους οικονομική ζωή και το σπουδαιότερο, μπορούν να συντηρήσουν από μόνες τους ανθρώπινη διαβίωση. Θυμηθείτε την «κυρά της Ρω» την Δέσποινα Αχλαδιώτη που πάνω από 40 χρόνια, μετά τον 2ο ΠΠ, ζούσε στη Ρω και κάθε πρωί ύψωνε την Ελληνική σημαία. 

Τα νησιά που απαρτίζουν το σύμπλεγμα των «Νότιων Σποράδων» όπως είναι γνωστά στους ναυτικούς είναι: Άγιος Γεώργιος, Αγριελιά, Βουτσάκια (2 βράχοι), Μαύρο Ποΐνι και Μαύρο Ποϊνάκι (2 βραχονησίδες), Μεγίστη, Πολυφάδος (2 βραχονησίδες), Ρω, Στρογγυλή (Υψηλή), Τραγόνερα, Ψωμί και Ψωραδιά. Το μεγαλύτερο νησί απ’ αυτά, η Μεγίστη, πήρε το όνομα της από τον πρώτο οικιστή Μεγιστέα. Έχει έκταση 9 τετραγωνικά χιλιόμετρα, μήκος ακτών 20 χιλιομέτρων και αποτελεί την έδρα του ομώνυμου δήμου. 

Από τα αρχαιολογικά ευρήματα συμπεραίνουμε ότι το νησί κατοικείται από τα χρόνια της Νεολιθικής και της Μεσο-Μινωικής εποχής και πως στο νησί άνθησε και ο Μυκηναϊκός πολιτισμός όπως δείχνουν οι μυκηναϊκοί τάφοι. Στο νησί έρχονται αρχικά προελληνικά μικρασιατικά φύλα, στη συνέχεια έχουμε Μινωική κυριαρχία, κάθοδο των Αχαιών και τελικά Δωρική επικράτηση, όπως και σε όλα τα Δωδεκάνησα. 

Το Νομικό Καθεστώς του Αιγαίου Πελάγους

Η Τουρκία μετά τα γεγονότα των Ιμίων επιχειρεί με πρωτοφανείς «νομικούς» ισχυρισμούς να ανατρέψει το δίκαιο και την ιστορία και να παρουσιάσει τις λεγόμενες «γκρίζες ζώνες επί ορισμένων νησίδων και βραχονησίδων του Αιγαίου.

Σε απάντηση των ανερμάτιστων και παράλογων αυτών επιχειρημάτων της Τουρκίας θα σας παρουσιάσουμε τις διεθνείς συνθήκες που ισχύουν και αναφέρονται στο καθεστώς των νήσων του Αιγαίου Πελάγους.

Ενταύθα εκ προοιμίου επισημειώνεται ότι επουδενί υφίσταται «νομικό κενό» σε οποιαδήποτε Συνθήκη ρυθμίζει το νομικό καθεστώς του Αιγαίου, είτε αφορά στη Συνθήκη Ειρήνης του Λονδίνου του 1913, είτε αφορά στη Συνθήκη Ειρήνης των Αθηνών του 1913, είτε αφορά στη Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάνης του 1923, είτε αφορά στη Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων του 1947. Ιδιαιτέρως δε ουδένα νομικό κενό καταλείπεται και από την τήρηση των Αρχών, προνοιών και δεσμεύσεων του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας, όπως αυτό υιοθετήθηκε με τη Σύμβαση του Montego Bay της Ιαμαϊκής του 1982.

Ειδικότερα:

Με την πριν από 20 ακριβώς χρόνια δημιουργία των γνωστών γεγονότων των Ιμίων (Ιανουάριος 1996), η Τουρκική πλευρά εφεύρε και προέβαλε τον ισχυρισμό περί «γκρίζων ζωνών», με «νομικό επιχείρημα» ότι τα διεθνή κείμενα που δεσμεύουν τις δύο χώρες (Ελλάδα και Τουρκία) αφήνουν «νομικό κενό» και δεν ρυθμίζουν δήθεν το καθεστώς όλων των νησίδων και βραχονησίδων του Αιγαίου Πελάγους!

Η νομική αυτή «αφύπνιση»(!) της γείτονος Τουρκίας που λαμβάνει χώρα 73 χρόνια μετά από την υπογραφή της Συνθήκης Ειρήνης της Λωζάνης και 49 χρόνια από τη Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων, είναι και ανιστόριτη και νομικώς αβάσιμη.

Προς αποκατάσταση του δικαίου, αλλά και της ιστορικής αλήθειας, αναγκαίο είναι να επισημειωθούν ενταύθα τα εξής:

1. Με το άρθρο 5 της Συνθήκης Ειρήνης του Λονδίνου του Μαΐου του 1913 που υπογράφηκε αφενός μεταξύ της Ελλάδας, της Σερβίας, του Μαυροβουνίου και της Βουλγαρίας και της Τουρκίας αφετέρου, τα Κράτη-Μέλη, εμπιστεύθηκαν στις Μεγάλες Δυνάμεις τον καθορισμό της τύχης όλων των Οθωμανικών Νήσων του Αιγαίου Πελάγους.

2. Με το άρθρο 15 της Συνθήκης Ειρήνης των Αθηνών του Νοεμβρίου του έτους 1913, μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας, αναλαμβάνεται η δέσμευση της υποχρέωσης να αποδεχθούν Ελλάδα και Τουρκία την όποια απόφαση των Μεγάλων Δυνάμεων που θα αφορά στην τύχη των Οθωμανικών Νήσων του Αιγαίου Πελάγους.

3. Με βάση τις δύο αυτές προαναφερόμενες Διεθνείς Συνθήκες επακολούθησε η Διακοίνωση Ιανουαρίου / Φεβρουαρίου 1914 με την οποία οι Μεγάλες Δυνάμεις (που είχαν νομιμοποιηθεί επί τούτω), αποφάσισαν και παρέδωσαν, και έτσι περιήλθαν στην Ελλάδα, όλα τα νησιά του Αιγαίου με εξαίρεση την Ίμβρο, την Τένεδο και το Καστελόριζο, τα οποία επεστράφησαν στην Τουρκία. (Για το Καστελόριζο θα γίνει αναφορά αμέσως παρακάτω. Ιδιαιτέρως δε λόγω και της νομικοπολιτικής υπεροχής της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης [ΑΟΖ], το Καστελόριζο αποτελεί τη λυδία λίθο της όλης υπόθεσης).

4. Με βάση το άρθρο 12 της Συνθήκης Ειρήνης της Λωζάνης του έτους 1923 επικυρώνεται η Κυριαρχία της Ελλάδας στα νησιά της «Ανατολικής Μεσογείου» εκτός από την Ίμβρο, την Τένεδο και τις Λαγούσες και θεσπίζεται ειδικός κανόνας βάσει του οποίου μόνο τα νησιά που ευρίσκονται σε μικρότερη απόσταση των τριών (3) ναυτικών μιλίων από την Ασιατική Ακτή, παραμένουν υπό τουρκική κυριαρχία.

Έτσι, με τη Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάνης εκχωρούνται όλα τα άλλα νησιά της «Ανατολικής Μεσογείου» στην Ελλάδα, με εξαίρεση μόνο όσα ρητώς δεν της παραχωρούνται. Τούτος ο αυστηρός κανόνας δικαίου αποτελεί αντιστροφή στο τουρκικό «νομικό επιχείρημα», περί δήθεν «κενών δικαίου».

Επίσης, με την αυτή Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάνης και με το άρθρο 16, η Τουρκία δηλώνει ευθέως ότι παραιτείται από κάθε τίτλο και οποιοδήποτε δικαίωμα επί όλων των νήσων, εκτός εκείνων που η κυριαρχία τους έχει αναγνωρισθεί με τη συγκεκριμένη Συνθήκη της Λωζάνης. Δηλαδή προδήλως βέβαιον είναι ότι με απόλυτη σαφήνεια καθορίζονται τα δικαιώματα της Τουρκίας στο Αιγαίο, χωρίς να δημιουργούνται αμφισβητήσεις ή κενά στα όρια της κυριαρχίας της.

Περαιτέρω -περί του Καστελόριζου:

5. Αξιοσημείωτο είναι ότι με τη Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάνης, περιέρχονται στην Ιταλία, όλα τα νησιά της Δωδεκανήσου. Τα νησιά δε αυτά αναφέρονται και απαριθμούνται λεπτομερώς ήτοι: Αστυπάλαια, Ρόδος, Χάλκη, Κάρπαθος, Κάσσος, Δήλος, Νίσυρος, Κάλυμνος. Λέρος, Πάτμος, Σύμη, Λιψώς και Κως. Ρητώς δε αναφέρεται ότι υπό την κυριαρχία της Ιταλίας περιέρχεται και η νήσος Καστελόριζο. Δηλαδή με τον ύστερο αυτό κανόνα του 1923, ακυρώνεται(!) η με τη Διακοίνωση Ιανουαρίου/Φεβρουαρίου 1914 παράδοση του Καστελόριζου στην Τουρκία!

6. Με τη συνομολόγηση ήδη της Συνθήκης Ειρήνης της Λωζάνης, η Τουρκία παραιτήθηκε υπέρ της Ιταλίας παντός δικαιώματός της επί των νήσων της Δωδεκανήσου και των εξ αυτών εξαρτημένων νησίδων (που κατέχονταν ήδη από την Ιταλία). Ορίζεται δε ότι, το ζήτημα που αφορά στα Δωδεκάνησα, θα κανονισθεί μεταξύ των ενδιαφερομένων (Ελλήνων - Δωδεκανησίων - Ιταλών). Ως εκ τούτου κατά τρόπο αδιστάκτως βέβαιον, η Τουρκία ρητώς: α) δεν αναγνωρίζει δικαιώματα υπέρ αυτής επί της Δωδεκανήσου και β) ρητώς παραιτείται από οποιοδήποτε ζήτημα αφορά νήσους και βραχονησίδες στο πλέγμα της Δωδεκανήσου.

Έτσι με το άρθρο 14 της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων του Φεβρουαρίου του έτους 1947, η Δωδεκάνησος παραχωρήθηκε στην Ελλάδα. Υπόψη δε ότι στη Συνθήκη αυτή των Παρισίων συμβαλλόμενο μέρος δεν είναι η Τουρκία. Η παραχώρηση αυτή, που αφορά άλλωστε ιστορικά ελληνικές νήσους, ήταν και μια δικαίωση για την προσφορά της Ελλάδας στον αγώνα κατά του φασισμού-ναζισμού κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πόλεμο, στον οποίο μάλιστα η Τουρκία δεν είχε καν εμπλακεί!

Τα προαναφερόμενα είναι αναγκαία να αντιπαρατεθούν στις ανιστόρητες και εξωνομικές προκλήσεις των Τούρκων «νομικών» και «πολιτικών».

Χρήστος Παπαδογεωργόπουλος

Υποστράτηγος ε.α.-Πρόεδρος

 

ΑΟΖ ΚΑΙ ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ

 

Προσφωνήσεις

Με ιδιαίτερη χαρά αλλά και συγκίνηση βρίσκομαι σήμερα, μετά από 20 χρόνια, συμμετέχοντας στην προσκυνηματική μας επίσκεψη στο ακριτικό Καστελόριζο, το οποίο, μαζί με τη ΡΩ και τη Στρογγύλη, αποτελούσε αλλά ιδιαίτερα σήμερα αποτελεί (μαζί με το Αιγαίο) τον ΖΩΤΙΚΟ ΧΩΡΟ της Ελλάδος.Το ωραίο νησί σας είχα την ευχαρίστηση να το επισκέπτομαι συχνά ως Διοικητής της ΑΣΔΕΝ αλλά και συνοδεύοντας τον Οικουμενικό Πατριάρχη και τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον κ. Στεφανόπουλο.

Το θέμα το οποίο θα αναπτύξω, κάνοντας πιστεύω χρήση και όχι κατάχρηση του χρόνου και της υπομονής σας, είναι ζωτικό και επίκαιρο. Κρίνω σκόπιμο επειδή υπάρχουν αρκετές παρανοήσεις, αλλά και σκόπιμη η μη παραπληροφόρηση να αναλύσω εν συντομία τα παρακάτω.

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΖΩΝΗ (ΑΟΖ)

ΥΦΑΛΟΚΡΙΠΙΔΑ

ΧΩΡΙΚΑ ΥΔΑΤΑ

ΕΝΑΕΡΙΟΣ ΧΩΡΟΣ

FIR ΑΘΗΝΩΝ

ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ ΚΑΙ ΑΟΖ

ΑΟΖ

Την 10 Δεκ. 1982 υπεγράφη στο ΜΟΝΤΕΓΚΟ ΜΟΕΥ της ΤΖΑΜΑΙΚΑΣ , μετά από 10ετείς και πλέον διαβουλεύσεις, η ΣΥΜΒΑΣΗ του ΟΗΕ για το ΔΙΚΑΙΟ της ΘΑΛΑΣΣΑΣ, από 152 κράτη (Ψήφοι 130 υπέρ, 4 κατά και 17 αποχές). Μέχρι σήμερα έχουν επικυρώσει τη σύμβαση 157 χώρες. Η Ελλάδα (δυστυχώς) επικύρωσε την εκ 345 σελίδων σύμβαση μετά από 13 χρόνια την 23 Ιουλ. 1995 με τον Ν 2321/ΦΕΚ Α 136/23-7-1995.

Η Τουρκία αρνήθηκε να υπογράψει τη Σύμβαση λόγω ΑΟΖ, όμως καθόρισε ΑΟΖ στον Εύξεινο και στη Μεσόγειο, εκμεταλλευόμενη όλα τα θετικά της σημεία. Αρνείται όμως το δικαίωμα στην Ελλάδα να ανακηρύξει τη δική της ΑΟΖ, εφαρμόζοντας τη Σύμβαση, στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο.

Με βάση τα άρθρα 55-57 της νέας Σύμβασης, ως ΑΟΖ ορίζεται η πέραν και παρακείμενη της αιγιαλίτιδας ζώνης περιοχή σε πλάτος μέχρι 200 ναυτικών μιλίων από τις γραμμές βάσης από τις οποίες μετράται το πλάτος της αιγιαλίτιδας ζώνης και εντός της οποίας το παράκτιο κράτος ασκεί κυριαρχικά δικαιώματα σε θέματα που έχουν σχέση με την εξερεύνηση, εκμετάλλευση, διατήρηση και διαχείριση των φυσικών πηγών ζώντων ή μη των υδάτων, του βυθού και του υπεδάφους της θάλασσας. Παράλληλα, η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας αναφέρει ρητά (Αρθρο 121, παράγραφο 2) ότι όλα τα νησιά διαθέτουν ΑΟΖ και ότι η ΑΟΖ και η υφαλοκρηπίδα ενός νησιού καθορίζονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που καθορίζονται και για τις ηπειρωτικές περιοχές.

Ο παρακάτω χάρτης δείχνει ξεκάθαρα την οριοθέτηση της ΑΟΖ της Ελλάδας με βάση το Δίκαιο της Θάλασσας. Η πρόβλεψη της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης απαγορεύει στην Τουρκία να χρησιμοποιήσει τα ίδια επιχειρήματα που προβάλλει για την υφαλοκρηπίδα των νησιών του Αιγαίου, ότι δηλαδή τα νησιά μας δεν διαθέτουν υφαλοκρηπίδα ή ότι "κάθονται" πάνω στην υφαλοκρηπίδα της Ανατολίας. Επιπλέον, η νέα Σύμβαση έχει καταργήσει τη γεωλογική έννοια της υφαλοκρηπίδας.

 

Ο παρακάτω συγκριτικός χάρτης δείχνει τις παράνομες και παράλογες απαι ττήσεις της Τουρκίας για την (δική της) ΑΟΖ

ΥΦΑΛΟΚΡΙΠΙΔΑ

Η Υφαλοκρηπίδα είναι τμήμα του παράκτιου βυθού της θάλασσας. Ο ορισμός της κατά τη γεωλογια είναι το τμήμα το οποίο αποτελεί την ομαλή προέκταση της ακτής κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας ως το σημείο στο οποίο αυτή διακόπτεται απότομα. Η υφαλοκρηπίδα διακόπτεται εκεί όπου ο βυθός αποκτά απότομη κλίση 30-45ο. Το τμήμα με την απότομη κλίση ονομάζεται υφαλοπρανές. Το πλάτος της υφαλοκρηπίδας ποικίλλει ανάλογα με τη μορφολογία της κάθε περιοχής. Στη βάση του υφαλοπρανούς βρίσκεται το ηπειρωτικό ανύψωμα και από τα 2.500 μ. βάθος και πέρα αρχίζει η ωκεάνια άβυσσος. Υφαλοκρηπίδα, υφαλοπρανές και ηπειρωτικό ανύψωμα συναποτελούν το υφαλοπλαίσιο

Η υφαλοκρηπίδα και το καθεστώς της σήμερα ορίζεται στο Διεθνές Δίκαιο και παραχωρείται στο παράκτιο κράτος, για λόγους πρακτικούς και πολιτικούς όμως ο νομικός ορισμός της διαφέρει από τον γεωλογικό. Σύμφωνα με τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 ως υφαλοκρηπίδα ορίζεται κατά βάση ο βυθός της θάλασσας εντός ακτίνας 200 ναυτικών μιλίων από την ακτή. Αυτό ισχύει ανεξάρτητα από τη γεωλογική μορφή του βυθού. Σε περίπτωση όμως που το υφαλοπλαίσιο εκτείνεται και πέρα των 200 μιλίων από την ακτή, τότε η υφαλοκρηπίδα κατά το Διεθνές Δίκαιο προεκτείνεται είτε ως τα 350 ν.μ. είτε ως τα 100 ν.μ. πέραν της ισοβαθούς των 2.500μ. είτε ως τα 60 ν.μ. από τη βάση του ηπειρωτικού ανυψώματος.

Το παράκτιο κράτος έχει συγκεκριμένα κυριαρχικά δικαιώματα επί της υφαλοκρηπίδας. Στο παράκτιο κράτος ανήκουν σύμφωνα με τη Σύμβαση του 1982 τα ορυκτά του εδάφους και του υπεδάφους του βυθού, οι μη ζώντες οργανισμοί του βυθού καθώς και οι ζώντες οργανισμοί του βυθού που ανήκουν στα καθιστικά είδη (είδη που δεν μπορούν να κινηθούν μόνα τους χωρίς συνεχή επαφή με τον βυθό). Τα παράκτια αυτά δικαιώματα του κράτους τού ανήκουν αυτοδικαίως, ανεξάρτητα από την τήρηση οποιωνδήποτε διατυπώσεων (π.χ. δήλωσης, οριοθέτησης κλπ.) και είναι αποκλειστικά: ακόμα κι αν δεν τα ασκήσει το παράκτιο κράτος, δεν δικαιούται να τα ασκήσει κανένα άλλο κράτος Τα νησιά, οι νησίδες, οι βραχονησίδες, οι σκόπελοι και ανορθωμένοι βράχοι,, που περιβάλλονται μεν από θάλασσα πλην όμως δεν καλύπτονται από το χειμέριο κύμα , έχουν κι αυτά υφαλοκρηπίδα. Εξαίρεση αποτελούν σύμφωνα με το άρθρο 121 της Σύμβασης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 οι βραχονησίδες και βράχοι, οι οποίοι δεν μπορούν να διατηρήσουν ανθρώπινο πληθυσμό ή αυτόνομη οικονομική ζωή (καλλιέργεια ή κτηνοτροφία). Αυτοί οι βράχοι έχουν μεν αιγιαλίτιδα ζώνη, δεν έχουν όμως δικαίωμα στην υφαλοκρηπίδα ή στην αποκλειστική οικονομική ζώνη (αφού δεν υφίσταται επ΄ αυτών. Οι εθιμικοί κανόνες για την ύπαρξη και εκμετάλλευση της υφαλοκρηπίδας που δεσμεύουν όλα τα κράτη ανεξάρτητα από Διεθνείς Συνθήκες καλύπτουν και τα νησιά,

ΧΩΡΙΚΑ ΥΔΑΤΑ

Τα χωρικά ύδατα αποτελούν επέκταση στη θάλασσα της εθνικής κυριαρχίας μιας χώρας πέρα από τις ακτές της. Θεωρούνται μέρος του εθνικού εδάφους και επ' αυτών ασκείται πλήρης εξουσία από την παράκτια χώρα.

Τα χωρικά ύδατα της Ελλάδας εκτείνονται στα 6 ναυτικά μίλια από τη φυσική ακτογραμμή, δηλαδή από την παραλία. Σε ορισμένες περιπτώσεις, το πλάτος λόγω γεωγραφικών περιορισμών, μπορεί να είναι μικρότερο από 6 ν. μίλια. Εάν, π.χ., η απόσταση της ελληνικής ακτής από την απέναντι τουρκική ακτή είναι μικρότερη των 12 ν. μιλίων (το άθροισμα των χωρικών υδάτων των απέναντι ακτών), τότε εφαρμόζεται ο κανόνας της μέσης γραμμής. Αυτή είναι η περίπτωση των ανατολικών ακτών των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου και της Δωδεκανήσου.

Σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, εθιμικό και συμβατικό, η Ελλάδα έχει το δικαίωμα επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 ν. μίλια. Κατά την επικύρωση της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας, η Ελλάδα προέβη σε δήλωση, σύμφωνα με την οποία «ο χρόνος και ο τόπος άσκησης των εν λόγω δικαιωμάτων (...) είναι ένα ζήτημα που απορρέει από την εθνική της στρατηγική». Βέβαια, ένα δικαίωμα που δεν ασκείται, και μάλιστα υπό το βάρος της απειλής πολέμου από την Τουρκία, υποβαθμίζεται και με την πάροδο του χρόνου γίνεται ανενεργό.

Η Τουρκία, με απόφαση της Εθνοσυνέλευσης (8/6/1995), μόλις τέθηκε σε ισχύ η Σύμβαση του Δικαίου της Θάλασσας, εξέδωσε το γνωστό «casus belli». Θεωρεί ως αιτία πολέμου την επέκταση στα 12 μίλια των ελληνικών χωρικών υδάτων. Αξίζει να σημειωθεί ότι το δικαίωμα επέκτασης των χωρικών υδάτων μέχρι τα 12 ν. μίλια έχει ασκηθεί ήδη από πολλά κράτη συμπεριλαμβανομένης και της Τουρκίας, η οποία από το 1964 έχει επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στον Εύξεινο Πόντο και τη Μεσόγειο στα 12 ν. μίλια.

Επίσης, από την τουρκική πλευρά, προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι με την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα νησιά του Αιγαίου στα 12 ν. μίλια θα αποκλειστούν οι τουρκικές ακτές από την πρόσβασή τους στη θάλασσα και η θαλάσσια επικοινωνία μεταξύ των τουρκικών παραλίων θα γίνεται μετά από ελληνική έγκριση. Σε καμία περίπτωση δε θα ισχύσει αυτό γιατί, σύμφωνα με τη νέα Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, το δικαίωμα της αβλαβούς διέλευσης κατοχυρώνεται απόλυτα και διευρύνεται.

ΕΘΝΙΚΟΣ ΕΝΑΕΡΙΟΣ ΧΩΡΟΣ

Σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο (άρθρα 1 και 2 της Σύμβασης του Σικάγου του 1944 για την Πολιτική Αεροπορία), ο εθνικός εναέριος χώρος ενός κράτους είναι ο εναέριος χώρος που εκτείνεται πάνω από το χερσαίο έδαφος του και τα χωρικά του ύδατα (αιγιαλίτιδα ζώνη).

Ο καθορισμός του εύρους των χωρικών υδάτων ενός παράκτιου κράτους διέπεται από το άρθρο 3 της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (LOSC), του 1982, το οποίο προβλέπει ότι "κάθε κράτος έχει το δικαίωμα να καθορίσει το εύρος της χωρικής του θάλασσας. Το πλάτος αυτό δεν υπερβαίνει τα 12 ν.µ...". Μέχρι σήμερα, η Ελλάδα έχει καθορίσει δύο αιγιαλίτιδες ζώνες. H μία εξ' αυτών έχει έκταση 6 ν.μ. και είναι για όλα τα θέματα (γενικής εφαρμογής). Καθορίστηκε με τον Α.Ν. 230 του 1936, ο οποίος προβλέπει τα εξής: "Η έκτασις της αιγιαλίτιδος ζώνης καθορίζεται εις εξ ναυτικά μίλλια από της ακτής, μη θιγομένων των εν ισχύι διατάξεων, των αφορωσών εις ειδικάς περιπτώσεις, καθ' ας η αιγιαλίτις ζώνη ορίζεται μείζων ή ελλάσσων των εξ ναυτικών μιλλίων".

 

 

Η δεύτερη είναι ειδικής εφαρμογής. Το εύρος της καθορίσθηκε με Προεδρικό Διάταγμα 6-18 Σεπτεμβρίου 1931 στα 10 ν.μ. "περί καθορισμού πλάτους χωρικών υδάτων, όσον αφορά τα ζητήματα της Αεροπορίας και Αστυνομίας αυτής" (ΦΕΚ Α' 325). Σύμφωνα με αυτό, "εχοντες υπ' όψιν τα άρθρα 2 και 9 του νόμου 5017 "περί πολιτικής αεροπορίας" ..... ορίζομεν το πλάτος της ζώνης των χωρικών υδάτων, της αναφερόμενης εν το άρθρο 2 του Νόμου 5017, εις 10 ν.μ. από των ακτών της Επικρατείας". Σύμφωνα με αυτή τη διευθέτηση, το εύρος του ελληνικού εθνικού εναερίου χώρου ορίσθηκε στα 10 ν.μ., με αναφορά στην οριοθέτηση ειδικής υποκείμενης αιγιαλίτιδας ζώνης 10 ν.μ. για τις ανάγκες της Αεροπορίας και της Αστυνόμευσης αυτής. Βάση της διπλής αυτής διευθέτησης απετέλεσε η πολιτική εξυπηρέτησης της ελευθερίας της ναυσιπλοϊας εκείνη την εποχή. Πράγματι, το 1931, η Ελλάδα, χωρίς να παραβιάζει το Διεθνές Δίκαιο, θα μπορούσε να είχε ορίσει μία ζώνη χωρικών υδάτων 10 ν.μ. γενικής εφαρμογής. Η Ελλάδα, παρόλα αυτά, απέφυγε να το πράξει για λόγους διευκόλυνσης της θαλάσσιας ναυσιπλοϊας.

Μέχρι το 1975 και για 44 συνεχή έτη, η Τουρκία ανεγνώριζε και σεβόταν τη ρύθμιση αυτή των 10 ν.μ. Από το 1975 μέχρι σήμερα, όμως, αμφισβητεί τον πέραν των 6 μιλίων εναέριο χώρο της Ελλάδος, δηλαδή θεωρεί ότι τα 4 μίλια από τα 6 ως τα 10 είναι διεθνής εναέριος χώρος, στον οποίο στέλνει μάλιστα πολλές φορές ημερησίως μαχητικά της αεροσκάφη. Οι σχηματισμοί Τουρκικών μαχητικών, συχνά οπλισμένων, όχι μόνο παραβιαζουν το αμφισβητούμενο πλέον τμήμα του ελληνικού εναερίου χώρου μεταξύ 10 και 6 ν.μ., αλλά διεισδύουν σε μεγάλο βάθος, και πέραν των 6 ν.μ., εντός δηλαδή του τμήματος του ελληνικού εναερίου χώρου που η Τουρκία αναγνωρίζει, ενώ συχνά σημειώνονται υπερπτήσεις του εδάφους των ελληνικών νήσων.

FIR ΑΘΗΝΩΝ

Την 7η Δεκεμβρίου 1944 υπογράφηκε στο Σικάγο η Σύμβαση περί Διεθνούς Πολιτικής Αεροπορίας, που προέβλεπε την ίδρυση ενός Διεθνούς Οργανισμού Πολιτικής Αεροπορίας (International Civil Aviation Organization - ICAO). O ICAO οριοθέτησε τα όρια των περιοχών ευθύνης για τον έλεγχο του εναερίου χώρου στις χώρες μέλη του (Flight Information Region-FIR) και κατά τις Περιοχικές Συνδιασκέψεις των Παρισίων (1952) και της Γενεύης (1958) για την Πολιτική Αεροπορία καθορίσθηκαν τα όρια του FIR Αθηνών.

Η Τουρκία ήταν παρούσα και αποδέχθηκε τον καθορισμό του εναέριου χώρου για τον οποίο υπεύθυνη ορίστηκε η Ελλάδα, με το FIR Αθηνών να καλύπτει ολόκληρο τον ελληνικό εθνικό εναέριο χώρο με βάση τα 10 ν.μ. και επιπλέον διάσπαρτα τμήματα του διεθνούς εναερίου χώρου. Το FIR, καθέτως, χωρίζεται σε κατώτερο (από την επιφάνεια της θάλασσας έως τα 24.500 πόδια) και ανώτερο (από τα 24.500 πόδια ως το διάστημα). Ελεγχόμενο FIR είναι μέχρι τα 46.000 πόδια. Πάνω από αυτό το ύψος, ισχύουν οι διατάξεις του Δικαίου του Διαστήματος.

Τα προβλήματα στην περιοχή ξεκίνησαν μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, περίοδο ιδιαίτερα κρίσιμη για την Ελλάδα. Έτσι, η ηγεσία της χώρας αποφάσισε να αναγνωρίζει όσα αεροσκάφη (εν προκειμένω τουρκικά) πετούν εντός του FIR Αθηνών χωρίς να έχουν υποβάλλει σχέδια πτήσεων, όχι τόσο για λόγους εναέριας κυκλοφορίας όσο για σκοπούς έγκαιρης προειδοποίησης και ασφάλειας της χώρας και αποτροπής.

 

Σταθερή επιδίωση της Τουρκίας είναι ο επανακαθορισμός του FIR Αθηνών, με περιορισμό του στον έλεγχο του μισού Αιγαίου. Η πολιτική αυτή γραμμή είναι σύμφωνη με την επίδιωξη της Τουρκίας και σε ότι αφορά στην υφαλοκρηπίδα, όπου επίσης επιδιώκεται ο διαμοιρασμός του Αιγαίου μεταξύ των δύο χωρών χωρίς να υπολογίζονται τα ελληνικά νησιά με όριο τον 25ο Μεσημβρινό! Το ζήτημα αφορά τόσο τον εθνικό εναέριο χώρο, όσο και την ευθύνη για την έρευνα και διάσωση ναυαγών.

ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ ΚΑΙ ΑΟΖ

Το σύμπλεγμα των νησιών Καστελορίζου, Ρω και Στρογγύλης είναι ζωτικής σημασίας και αποτελούν το κλειδί για την οριοθέτιση της Ελληνικής ΑΟΖ. Ιδιαίτερα η ΑΟΖ του Συμπλέγματος .

 

Α. Αυξάνει σημαντικά την έκταση της ΑΟΖ της Ελλάδος.

Σύμφωνα με σχετικούς πίνακες του ΟΗΕ η έκταση της Ελληνικής ΑΟΖ ανέρχεται σε 505.572 τ. χιλ. (Εκταση Χώρας 131957 τ. χιλ.) ,της δε Τουρκικής σε 261.654 τ. χιλ. Όπως βλέπετε η ΑΟΖ του Καστελορίζου αποτελεί το 25% και πλέον της συνολικής ΑΟΖ.

 

Ελλάδα

505,572

81,451

637,529

Βενεζουέλα

470,666

107,759

1,382,716

Βιετνάμ

417,663

365,198

748,875

Ιρλανδία

410,310

139,935

480,583

Λιβύη

351,589

64,763

2,111,129

Κούβα

350,751

61,525

460,637

Παναμάς

335,646

53,404

411,163

Μαλαισία

334,671

323,412

665,474

Ναουρού

308,480

41

308,501

Ισημερινή Γουινέα

303,509

7,820

331,560

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Τουρκία

261,654

56,093

1,045,216

Τζαμάικα

258,137

9,802

 

 

Β. συμβάλει τα μέγιστα στην αύξηση του εθνικού μας πλούτου. Άμεσα με την ανάθεση δικαιωμάτων για έρευνα και μελλοντικά με την εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου που η ΑΟΖ έχει. Ενδεικτικός είναι ο παρακάτω χάρτης.

 

Γ. Αποκτά κοινά σύνορα με την αντίστοιχη ΑΟΖ της Κύπρου (που είναι και το πιο σημαντικό) ώστε αν γίνει κάποτε αγωγός για να μεταφέρει το φυσικό αέριο ή και πετρέλαιο από Κύπρο και Ισραήλ στην Ευρώπη και Βαλκανική, αυτός θα είναι ενιαίος και δεν θα διακόπτεται από κανένα άλλο κράτος. Αφήστε που στον αγωγό αυτό θα μπορέσουμε αργότερα να διοχετεύσουμε και τους δικούς μας υδρογονάνθρακες.

Δ. Ενισχύει το «Δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου», Ελλάδας-Κύπρου που διακηρύχτηκε το Νοέμβριο του 1993.

Ε. στερεί από την Τουρκία μεγάλο μέρος θαλάσσιας περιοχής και ταυτόχρονα απαγορεύει στην Τουρκία να έχει κοινά σύνορα με την Αίγυπτο.

Με την οριοθέτηση της Ελληνικής ΑΟΖ στα νότια της χώρας μας, έχουμε πολλά να ωφεληθούμε και οικονομικά και γεωστρατηγικά.

Συνεπώς αυτό θα πρέπει να είναι το μεγαλύτερο Εθνικό θέμα, ιδιαίτερα την περίοδο αυτή και θα πρέπει χωρίς καμία καθυστέρηση να δηλώσουμε πως θα εξασκήσουμε άμεσα το δικαίωμα μας για την χάραξη της και να προχωρήσουμε χωρίς χρονοτριβές στην οριοθέτηση της αρχίζοντας από τα εύκολα, δηλαδή την οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Κύπρο για ευνόητους λόγους.

Πρέπει επιτέλους να διεκδικήσουμε αυτά που δικαιούμαστε και διασφαλίσουμε αυτά που μας ανήκουν. Το αν γίνονται οι σωστές ενέργειες ή όχι, το αποτέλεσμα θα δείξει.

Κανείς δεν αμφισβητεί την ακεραιότητα και τις γνώσεις των μελών της επιτροπής που χειρίζονται το θέμα αυτό. Όμως την ικανότητα τους; Αυτή θα την κρίνουμε από το αποτέλεσμα.

Μέχρις ενός βαθμού η μυστικότητα των χειρισμών είναι και επιβεβλημένη και κατανοητή.

Το ίδιο όμως είναι και οι φωνές μας καθώς και οι φωνές των ειδικών στα πολιτικοστρατιωτικά και διπλωματικά θέματα.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

 

Μετά τα εκτεθέντα για το ζωτικό και επίκαιρο θέμα της ΑΟΖ και των σχετικών με αυτήν εθνικών θεμάτων, ελπίζω να συνέβαλα θετικά στην ενημέρωσή σας.

Γνωρίζω καλά ότι το ηθικό όλων των ακριτών του Καστελορίζου είναι υψηλό, οι δε απειλές και οι λεονταρισμοί των ηγετών της γείτονος , καθώς και η ανερμάτιστη κινδυνολογία αρκετών ΜΜΕ δεν σας πτοούν.

Η παρουσία άλλωστε της αξιομάχου Στρατιωτικής Δύναμης,ομού με την ομόθυμη βούλησή σας να υπερασπίσετε τα ακριτικά νησιά σας, αποτελούν την πλέον αξιόπιστη ΑΠΟΤΡΟΠΗ της κάθε απειλής.

Σας ευχαριστώ.

 

ΘΕΜΑ:«Κατάσταση και προοπτικές εμφυλίου πολέμου στη Συρία. Οι μεταναστευτικές επιπτώσεις και ο ρόλος της Τουρκίας»

 

Αντγος (ε.α.) Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Είναι σαφές πλέον ότι η Μέση ανατολή όπως την γνωρίζαμε μέχρι τώρα, σε λίγο δεν θα υπάρχει ούτε στους χάρτες. Ήδη στην πράξη τα υφιστάμενα όρια κρατών δεν ισχύουν σε πολλές περιπτώσεις και όπως θα δούμε κράτη διαμελίζονται και νέα κράτη θα δημιουργηθούν. Η επαναχάραξη των συνόρων είναι ήδη δεδομένη και έχει αρχίσει να συντελείται. Αυτά που βλέπουμε σήμερα είναι το αποτέλεσμα της αυθαίρετης διαίρεσης της περιοχής από δύο συνταγματάρχες το 1916. Τον Άγγλο Σάικς και τον Γάλλο Πικό. Και εκατό χρόνια μετά η περίφημη συμφωνία Σάικς – Πικό είναι πλέον νεκρή. Σήμερα είναι ξεκάθαρο πλέον ότι η αμερικανικής εμπνεύσεως περιβόητη «Αραβική άνοιξη» του 2011 απέτυχε παταγωδώς, με αποτέλεσμα αντί της εγκαθίδρυσης της δημοκρατίας στη Μέση Ανατολή (όπως ήταν η διακηρυσσόμενη επιδίωξη των εμπνευστών) να επικρατεί απίστευτο χάος και λουτρά αίματος και βαρβαρότητας . Οι πομφόλυγες περί εισαγόμενης δημοκρατίας σε πολύπαθες μουσουλμανικές χώρες, όπου ακόμη επιβιώνουν η καταπιεστική οθωμανική κληρονομιά και η διαλυτική αποικιοκρατική πολιτική της Δύσης, έχουν αντικατασταθεί από ένα σκληρό δίλημμα: δικτατορία ή χάος, με το τελευταίο, προς το παρόν να επικρατεί. Το πώς θα εξελιχθούν τα σύνορα στο μέλλον θα το δούμε παρακάτω.

Ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαδίμηρος Πούτιν πριν 4 χρόνια, σε ένα συνέδριο για την ειρήνη και την ασφάλεια στο Βερολίνο και μπροστά στην καγκελάριο Άγκελα Μέρκελ αναφέρθηκε στον μονοπολικό κόσμο και την επιδίωξη των ΗΠΑ. Τι είναι ο μονοπολικός κόσμος; Αναφέρεται σαν ένας τύπος κατάστασης. Δηλαδή ένα κέντρο εξουσίας, ένα κέντρο δύναμης, ένα κέντρο λήψης αποφάσεων. Είναι ένας κόσμος που υπάρχει μια κυρίαρχη δύναμη παγκοσμίως, ελέγχοντας και εξουσιάζοντας τον κόσμο.

ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ

Η γεωπολιτική , κατά τον καθηγητή Ι. Μάζη, είναι η επιστήμη που μεθοδολογικά μελετά, περιγράφει και προβλέπει την ανακατανομή ισχύος Για να αντιληφθούμε καλύτερα τις εξελίξεις κρίνω σκόπιμο να αναφερθώ επιγραμματικά σε θέματα γεωπολιτικής, καθόσον θεωρώ ότι ερμηνεύουν πολλά από αυτά που συμβαίνουν σήμερα γύρω μας. Θα αναφερθώ σε δύο από τους μεγαλύτερους γεωπολιτικούς του 20ου αιώνα. Ο Βρετανός Σερ HalfordMackinder ερμήνευσε την εξέλιξη της πολιτικής ιστορίας περιορίζοντας τη σε μια γεωπολιτική βάση και διαχωρίζοντας την παγκόσμια γεωγραφία σε (ευρασιατική ηπειρωτική) ενδοχώρα (pivot area-heartland), ανασχετικό δακτύλιο και περιφερειακή ζώνη.

Οποιος εξουσιάζει την Ευρασία, εξουσιάζει την Heartland

Όποιος εξουσιάζει την Heartland, εξουσιάζει την Παγκόσμια νήσο

Όποιος εξουσιάζει την Παγκόσμια νήσο, εξουσιάζει τον κόσμο.

Ο Αμερικανός Nickolas Spykman ασκώντας κριτική στη θεωρία του Mackinder αναφορικά με την υπερβολική, όπως τη βρίσκει, σημασία που έχει δώσει στην ενδοχώρα θεωρεί ότι η πραγματική δυνητική ισχύς κυριαρχίας βρίσκεται στην περίμετρο της Ευρασίας (Rimland), η οποία αποτελείται από τη Δυτική Ευρώπη, την Τουρκία, Συρία, το Ιράκ, Ιράν, Πακιστάν, Αφγανιστάν, Κίνα, Κορέα και την Ανατολική Σιβηρία, και υποστηρίζει τη ότι όποιος κυριαρχήσει σε αυτή τη ζώνη θα κυριαρχήσει στον κόσμο.

Όποιος ελέγχει το Rimland (κρηπίδωμα), ελέγχει την Ευρασία

Όποιος εξουσιάζει την Ευρασία, ελέγχει το πεπρωμένο του κόσμου.

 

ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Το 2000, το NationalEnergyPolicyDevelopmentGroup (NEPDG) υπό την προεδρία του DickCheney είχε εντοπίσει τα παγκόσμια αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αέριου στην Αν. Μεσόγειο και στην Συριακή ενδοχώρα. Έτσι το 2001, μετά την 11η Σεπτεμβρίου η Ουάσιγκτον αποφάσισε να επιτεθεί διαδοχικά σε οκτώ χώρες (Αφγανιστάν, Ιράκ, Λιβύη, Συρία, Σουδάν, Σομαλία, Ιράν) για να αρπάξουν τους φυσικούς πόρους τους. Το επιτελείο του υιοθέτησε τότε το σχέδιο για την αναδιαμόρφωση της «Ευρύτερης Μέσης Ανατολής» (το οποίο περιλαμβάνει επίσης τη μερική διάλυση της Τουρκίας και της Σαουδικής Αραβίας ) , ενώ το υπουργείο Εξωτερικών δημιούργησε το επόμενο έτος το τμήμα ΜΕΝΑ(MiddleEastNorthAfrica) για να οργανώσει την «Αραβική Άνοιξη». Ο ανωτέρω σχεδιασμός αποκαλύφθηκε από τον στρατηγό πρώην ανώτατο Δκτη του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη Γουέσλευ Κλάρκ.

Συγκεκριμένα το 2001, ο πρόεδρος Τζορτζ Μπους όταν αποφάσισε να τοποθετήσει, εκτός των άλλων αραβικών κρατών και την Συρία στον κατάλογο των στόχων για καταστροφή, αποσκοπούσε σε τρεις επιδιώξεις:

Να καταστραφεί ο «άξονας της Αντίστασης» (ο Σιιτικός άξονας)και να ευνοηθεί η Ισραηλινή παρουσία στην περιοχή.

Να βάλει χέρι στα τεράστια αποθέματα φυσικού αερίου.

• Να αναδιαμορφώσει την «Ευρύτερη Μέση Ανατολή».

Τα γεωστρατηγικά σχέδια των ΗΠΑ έλαβαν τελικά τη μορφή της «Αραβικής Άνοιξης» από το 2011. Τι ήταν η Αραβική άνοιξη, που τελικά κατέληξε σε Αραβικό εφιάλτη; Ένας σύγχρονος υβριδικός πόλεμος 4ης γενιάς, ( με την χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης κλπ) , που σκοπό είχε να φέρει τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, καθώς και μετριοπαθή ισλαμικά στοιχεία στην εξουσία, κατά το πρότυπο των ισλαμιστών της Τουρκίας του Ερντογάν. Τα αποτελέσματα της λανθασμένης αυτής πολιτικής αυτής είναι φανερά σε όλους μας σήμερα.

Κρίνω σκόπιμο να αναφερθώ για λίγο στην Μουσουλμανική αδελφότητα, αυτή την οργάνωση, που αποτελεί την μήτρα του κακού και την γενεσιουργό αιτία όλων των ισλαμιστικών εξτρεμιστικών οργανώσεων σήμερα. Δημιουργήθηκε το 1928 στην Αίγυπτο. Θα αναφερθώ για συντομία μόνο σε δύο πρόσωπα που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη της οργάνωσης και στην διαμόρφωση της ακραίας ιδεολογίας της.

Την άνοιξη του 1947 ο Αιγύπτιος δάσκαλος και θρησκευτικός ακτιβιστής Χασάν αλ Μπανά πρότεινε στον τότε βασιλιά Φαρούκ την ίδρυση ενός θρησκευτικού ισλαμικού κράτους.
Η Δύση, κατά τον αλ Μπανά, είναι χρεοκοπημένη και παρηκμασμένη. Ο αλ Μπανά είπε, ουσιαστικά, ότι η παγκόσμια τάξη, όπως την δημιούργησε η Δύση, είχε χάσει την ισχύ αλλά και τη νομιμοποίηση. Στην πραγματικότητα «παγκόσμια τάξη» δεν υπήρξε ποτέ. Το σύγχρονο πολιτικό οικοδόμημα δημιουργήθηκε περίπου 400 χρόνια πριν, στη Βεστφαλία, με την ομώνυμη συνθήκη (1648 μ.Χ.) μετά από έναν αιώνα πολέμων στην Ευρώπη. Βασίστηκε σε ένα σύστημα ανεξάρτητων κρατών και στον περιορισμό των φιλοδοξιών εκάστου από αυτά, μέσα από έναν μηχανισμό ισορροπίας δυνάμεων.

Το 1964 ο ιεροδιδάσκαλος και θεωρητικός της Μουσουλμανικής Αδελφότητας Σαΐντ Κουτμπ πρότεινε το Ισλάμ να ανατρέψει με πόλεμο (Τζιχάντ) την υπάρχουσα παγκόσμια τάξη. Η πρόταση αυτή αποτελεί το θεμέλιο της σκέψης των σύγχρονων ισλαμιστών. Αποστολή του Ισλάμ είναι, κατά τον Κουτμπ, να αποτινάξει όλα αυτά και να τα αντικαταστήσει με την παγκόσμια εφαρμογή των δογμάτων του Κορανίου. Έτσι για τους ισλαμιστές φονταμενταλιστές οι απόψεις αυτές εμπεριέχουν αλήθειες πέραν της υφιστάμενης διεθνούς τάξης. Αποτελούν την πολεμική ιαχή των ακραίων ισλαμιστών (των τζιχαντιστών) στη Μέση Ανατολή και πέραν αυτής, εδώ και δεκαετίες. Με δυο λόγια η ισλαμική αγνότητα και όχι η παγκόσμια σταθερότητα και ειρήνη, είναι η βασική ιδεολογία της νέας αυτής παγκόσμιας ισλαμιστικής αντίληψης.

Στην ισλαμική ιστορία, η τζιχάντ ως παγκόσμιο φαινόμενο βίας είχε εξαφανισθεί για 400 ολόκληρα χρόνια. Αναβίωσε ξαφνικά με την αμερικανική βοήθεια την δεκαετία του ’80, όταν οι στρατηγικοί φωστήρες των ΗΠΑ σχεδίασαν να στρέψουν 1 δισεκατομ. Μουσουλμάνους κατά της ΕΣΣΔ και των κοσμικών Αραβικών κρατών που θεωρούσαν εχθρικά προς το Ισραήλ, αυτών που ο Ρήγκαν αποκαλούσε τότε «Αυτοκρατορία του Κακού».

Σε έναν λόγο του στο Πανεπιστήμιο του Κολοράντο το 1998, ο πολιτικός επιστήμονας Εκμπάλ Αχμάντ (Eqbal Ahmad), ειδικός στην μελέτη της τρομοκρατίας, είπε αυτολεξεί για την εποχή εκείνη: «Το χρήμα άρχισε να ρέει. Πράκτορες της CIA διέτρεχαν όλο τον μουσουλμανικό κόσμο, στρατολογώντας νέους Μουσουλμάνους για να πολεμήσουν στην μεγάλη τζιχάντ. Ο Μπιν-Λάντεν ήταν ένας από τους πρώτους που στρατολογήθηκαν. Δεν ήταν μόνο Άραβας. Ήταν και Σαούντι. Δεν ήταν μόνο, όμως, Σαούντι. Ήταν επίσης ένας πολυεκατομμυριούχος πρίγκηπας, που ήθελε να επενδύσει δικά του χρήματα στην υπόθεση αυτή».

Σύμφωνα με άκρως απόρρητο έγγραφο της DIA (Defense Intelligence Agency), της Αμερικανικής Στρατιωτικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, που διέρρευσε στο διαδίκτυο οι Τζιχαντιστές του ISIS εκπαιδεύτηκαν και εξοπλίστηκαν από τις Αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες προκειμένου να ανατρέψουν την κυβέρνηση του Μπασάρ αλ Άσαντ στη Συρία.

Τουλάχιστον στα αρχικά του στάδια χρηματοδοτήθηκε και εξοπλίστηκε σχεδόν αποκλειστικά από τη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ. Ως αγωγός μεταφοράς των παραπάνω χρησιμοποιήθηκε η Τουρκία του Ερντογάν. Αργότερα δεδομένου της κατάληψης πετρελαιοπηγών στα εδάφη που ήλεγχε επιδόθηκε σε λαθρεμπόριο πετρελαίου (και πολλών άλλων παράνομων δραστηριοτήτων) διαμέσου Τουρκίας αποκομίζοντας τεράστια κέρδη. Σύμφωνα μάλιστα με πληροφορίες και τις αποδείξεις που παρουσίασε η Ρωσία μετά την προβοκατόρικη και πανάθλια πράξη της κατάρριψης ύπουλα του Ρωσικού Σουχόι 24 από τουρκικό F-16 το λαθραίο πετρέλαιο εξάγεται στην Τουρκία από την ναυτιλιακή εταιρία BMZ συμφερόντων του Μπιλάλ Ερντογάν, υιού του «σουλτάνου» Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Θεωρείται πλέον δεδομένο , ότι το ISIS αποτελεί δημιούργημα και γεωστρατηγικό εργαλείο των Αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών (CIA) που ως στόχο είχε και έχει την ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ στη Συρία και την ανάσχεση της προβολής ισχύος και επιρροής της Ρωσίας (ιδιαιτέρως) και της Κίνας στη Μέση Ανατολή. Ιδού και η κλασσική πλέον φωτογραφία του γερουσιαστή Τζον Μακ Κέιν να συνομιλεί και να κατευθύνει τους ηγέτες της λεγόμενης ¨Συριακής αντιπολίτευσης» κάπου εντός της Συρίας τον Μαίο του 2014!! Μεταξύ αυτών και Ιμπραχίμ Αλ Μπαντρί, ή Αμπού Du'a, η Αμπού Μπακρ αλ-Μπαγκντάντι, ή Χαλίφης Ιμπραχίμ, ο ηγέτης του ISIS.

To ISIS είναι το τέρας που δημιούργησαν οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, ο Φρανκεστάιν και το τέρας θα λέγαμε, που οι ΗΠΑ έχουν χάσει τον έλεγχο, όπως στην ιστορία της γοτθικής και ρομαντικής νουβέλας της Αγγλίδας συγγραφέας Μαίρη Σέλεϊ, με τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Τουρκίας (στρατόπεδα εκπαίδευσης τρομοκρατών, είσοδος και έξοδος τζιχαντιστών, προμήθεια οπλικών συστημάτων και πυρομαχικών, λαθρεμπόριο πετρελαίου, αρχαιοτήτων κλπ) και χορηγούς και μέγα χρηματοδότες –σπόνσορες την Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, με σκοπό να πολεμήσει μαζί με την Συριακή αντιπολίτευση, για την ανατροπή του προέδρου Άσαντ και την εγκαθίδρυση Σουνιτικού Ισλαμικού καθεστώτος και να διαρρήξουν τον Σιιτικό άξονα Ιράν- Ιράκ-Συρία-Λίβανος.

Γιατί τόσο μένος και σκληρότητα για την Συρία και ιδιαίτερα για τον πρόεδρό της Μπασάρ Άσαντ;

«Η απόφαση των ΗΠΑ να οργανώσουν την εκστρατεία για την ανατροπή του Άσαντ στη Συρία, βασίστηκε στην άρνηση του να δεχτεί το πέρασμα ενός αγωγού που θα πήγαινε από το Κατάρ προς την Ευρώπη, δηλαδή όταν το Κατάρ προσφέρθηκε να κατασκευάσει έναν αγωγό αξίας δέκα δισεκατομμυρίων δολαρίων που θα περνούσε από τη Σαουδική Αραβία, την Ιορδανία, τη Συρία και την Τουρκία », δήλωσε ο Ρόμπερτ Κένεντι Τζούνιορ, σε συνέντευξη του για το Politico.

Τα τεράστια αποθέματα υδρογονανθράκων του Κατάρ και της Σαουδικής Αραβίας με τον αγωγό αυτό θα έφθαναν γρήγορα και πολύ φθηνά στην Τουρκία και από εκεί με άλλους αγωγούς, π.χ. ΤΑΠ θα διοχετευόταν στην Ευρώπη. Το κέρδος τεράστιο σε σχέση με τον σημερινό τρόπο μεταφοράς των. Και έτσι όλοι οι εμπλεκόμενοι θα κέρδιζαν πολλά και θα περιοριζόταν και η ενεργειακή εξάρτηση της Ευρώπης από την Ρωσία. Με ένα σμπάρο δυο τριγώνια. Ο Άσαντ αρνήθηκε, γιατί τον Φεβρουάριο 2011 είχε υπογράψει συμφωνία με Ιράκ και Ιράν για την δημιουργία του Αγωγού της Φιλίας, όπως ονομάσθηκε, του Σιιτικού αγωγού, που θα μετέφερε τα τεράστια αποθέματα του Ιρανικού κοιτάσματος ΠΑΡΣ στην Μεσόγειο. Τον επόμενο μήνα, Μάρτιος 2016 άρχισε ο αραβικός εφιάλτης για την Συρία.

Πως; Αμέσως μετά την άρνηση του Άσαντ, οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, του Κατάρ, της Σαουδικής Αραβίας, άρχισαν να χρηματοδοτούν την αντιπολίτευση στη Συρία και να προετοιμάζουν την ανατροπή του. Ο Ρόμπερτ Κένεντι εκτιμά πως ο Άσαντ είναι περισσότερο διαλλακτικός από τα σουνιτικά βασίλεια καθώς η χώρα του έχει μια κοσμική και πλουραλιστική ελίτ αντί των αντίστοιχων θεοκρατικών. Επιπλέον ο Άσαντ έδωσε όλες τις πληροφορίες στη CIA μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου στη Νέα Υόρκη, λέει ο Κένεντι.

Ο σχεδιασμός δεν εξελισσόταν όπως αναμενόταν και ο Άσαντ αποδείχθηκε σκληρό καρύδι. Είχε την πολιτική και διπλωματική στήριξη Ρώσων και Κινέζων και την υλική τοιαύτη του Σιϊτικού Ιράν και της Σιϊτικής Χεζμπολάχ του Λιβάνου, οι οποίες ενεπλάκησαν και στα πεδία των επιχειρήσεων αποστέλλοντας χερσαίες δυνάμεις. Παρά την ραγδαία προέλαση του ISIS και την κατάληψη μεγάλων εκτάσεων στη Συρία και στο Ιράκ, στα Ανατολικά, ο Άσαντ εξακολουθούσε να ελέγχει την πρωτεύουσα και την Δυτική παραλιακή Συρία. Έτσι για την τελική ανατροπή του Άσαντ, αποφασίστηκε μυστικά το 2013 μεταξύ CIA και της Σαουδικής Αραβίας να οργανωθεί μια επιχείρηση με την κωδική ονομασία Timber Sycamore , σε ελεύθερη μετάφραση θα την ονομάζαμε «Δοκάρι Συκομουριάς». Το σχέδιο αυτό αποκαλύφθηκε πρόσφατα (23 Ιαν. 2016) από την εφημερίδα TheNewYorkTimes.

Βάσει της συμφωνίας αυτής, οι Σαουδάραβες έχουν την υποχρέωση να παράσχουν όπλα και τους απαραίτητους πόρους για την υλοποίηση της συμφωνίας, η δε CIA θα αναλάμβανε την εκπαίδευση των «αντικαθεστωτικών ή της Συριακής αντιπολίτευσης» πριν από την ανάπτυξη των ομάδων αυτών στο πεδίο της μάχης στην Συρία. Εκτός από την Σαουδική Αραβία, η εφημερίδα αποκαλύπτει και άλλους «χορηγούς» της επιχείρησης «Δοκάρι Συκομοριάς». Αναφέρεται στο δημοσίευμα η Τουρκία και το Κατάρ.

Εδώ να αναφερθούμε και για τις σχέσεις μεταξύ της CIA και της Σαουδικής Αραβίας στην διεξαγωγή των «βρώμικων και μη σύννομων» επιχειρήσεων ανά τον κόσμο, που ανάγονται περί το τέλος της δεκαετίας του 1970. Τότε οι σεΐχηδες από το Ριάντ οργάνωσαν το λεγόμενο Safari Club - «ένα συνασπισμό εθνών, συμπεριλαμβανομένων του Μαρόκο, της Αιγύπτου και της Γαλλίας , το οποίο διεξήγαγε μυστικές και κεκαλυμμένες επιχειρήσεις γύρω από την Αφρική. Έτσι η CIA χρησιμοποίησε την Σαουδική Αραβία, ακόμη και ιδιαίτερα σε χρηματοδοτήσεις πολλών βρώμικων επιχειρήσεων, που η ίδια επισήμως δεν μπορούσε να αναλάβει. Άλλο που δεν ήθελε το καταπιεστικό Ουαχαμπικό καθεστώς των Σαούντις. .“They understand that they have to have us, and we understand that we have to have them,” (Καταλαβαίνουν ότι πρέπει να μας έχουν, και καταλαβαίνουμε ότι πρέπει να τους έχουμε) δήλωσε ο Mike Rogers, ο πρώην Δημοκρατικός γερουσιαστής από το Μίτσιγκαν ο οποίος ήταν πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Πληροφοριών, όταν η C.I.A. ξεκίνησε την επιχείρηση.

 

Το σημαντικότερο γεγονός για τις εξελίξεις στην Συρία ήταν όμως η τετ α τετ συνάντηση Ομπάμα-Πούτιν στις 27 Σεπ. 2015 στην Νέα Υόρκη, με την ευκαιρία του εορτασμού των 70 χρόνων του ΟΗΕ. Εκεί έγινε η μυστική συμφωνία των δύο ηγετών για την συμμετοχή της Ρωσίας στην αρένα του Συριακού σφαγείου και την από κοινού αντιμετώπιση της νέας παγκόσμιας απειλής, του Τζιχαντισμού. Η απόφαση Ομπάμα ήταν καθοριστική και δεν ενημέρωσε καν τους Neocons, που ακόμη είχαν προσβάσεις και επιρροές στην αμερικανική διοίκηση και εφήρμοζαν το σχέδιο Μπους του 2001. Η μεταφορά των Ρωσικών αερο-ναυτικών δυνάμεων στην Συρία και η ανάληψη δράσης κατά των τρομοκρατών – μισθοφόρων –φανατικών ισλαμιστών σφετεριστών αλλάζει τα δεδομένα στο μέχρι τότε πεδίο επιχειρήσεων. Οι επιτυχίες του αποδεκατισμένου, κουρασμένου και απογοητευμένου Συριακού στρατού άρχισαν να διαδέχονται η μία μετά την άλλη, εκθέτοντας ανεπανόρθωτα την συμμαχία των ΗΠΑ με την Δύση και την πολυδιαφημισμένη, πλην πλήρως αποτυχημένη επιχείρηση Inherence Resolve Operation. Ρώσοι και Αμερικανοί άρχισαν να συνεργάζονται στις αεροπορικές επιχειρήσεις με όριο τον Ευφράτη ποταμό. Ανατολικά οι ΗΠΑ, δυτικά οι Ρώσοι.

Να επισημάνουμε, ότι εκτός όλων των παραπάνω, σημαντικό και καθοριστικό ρόλο παίζει και η ενεργειακή πολιτική του διεθνούς τραπεζικο-οικονομικού συστήματος και των μεγάλων πετρελαικών εταιρειών. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε αυτά που επιμελώς αποκρύπτεται από τα διεθνή ΜΜΕ: Δηλαδή ότι το πετρέλαιο που κλέβεται από το Μέτωπο Αλ-Νούσρα στη Συρία, πωλείται από την Exxon-Mobil (η εταιρεία των Ροκφέλερ που βασιλεύει στο Κατάρ), ενώ εκείνο που κλέβει το ΙΚΙΛ στο Ιράκ, εκμεταλλεύεται από την Aramco (ΗΠΑ / Σαουδική Αραβία). Ακόμη, ότι κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης της Λιβύης, το ΝΑΤΟ είχε επιτρέψει στο Κατάρ (δηλαδή στην Exxon-Mobil) να πουλήσει το πετρέλαιο των «απελευθερωμένων περιοχών» από την Αλ-Κάιντα.

 

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ.

Ως αποτέλεσμα του πενταετούς αυτού πολέμου θα αναφερθούμε για λίγο για το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ευρώπης σήμερα, το μεταναστευτικό και προκάλεσε τριγμούς και ρωγμές στην συνοχή και την δήθεν αλληλεγγύη της Ε.Ε. με τις γνωστές ακραίες συμπεριφορές. Ουσιαστικά, αν οι ευρωπαίοι απεύχονται να γεμίσει η Ελλάδα εκατοντάδες χιλιάδες εκπατρισμένους, δεν είναι από «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη», αλλά επειδή οι προσφυγικές και μεταναστευτικές ροές, είναι σαν το νερό. Όσα φράγματα και να υψώσεις, δεν μπορείς να σφραγίσεις απόλυτα τα σύνορα. Οι πολλοί θα μείνουν εδώ, αλλά θα υπάρξουν ευμεγέθεις διαρροές.

Όπως όμως στις διεθνείς σχέσεις δεν υπάρχουν από μηχανής θεοί που σώζουν τους «ιδανικούς φταίχτες», ούτε τα εξιλαστήρια θύματα τελικά σώζουν τους θύτες τους. Αυτά είναι μύθοι. Η Ευρώπη (κάνει πως) νομίζει πως η αποπομπή της Ελλάδας από τη Σένγκεν θα της λύσει το πρόβλημα ενώ γνωρίζει - ή όφειλε να γνωρίζει - ότι το μόνο που θα κερδίσει είναι πιθανώς λίγο χρόνο ώστε να πουλήσει στις εθνικές κοινές γνώμες την παραδειγματική τιμωρία του απείθαρχου Έλληνα. Και παραγνωρίζουν ότι το θέμα μπορεί να λυθεί στην βάση του, δηλαδή στην Τουρκία. Μετά την συμφωνία ΕΕ και Τουρκίας οι μεταναστευτικές ροές στο Αιγαίο σχεδόν μηδενίστηκαν. Απόδειξη του ποια ήταν η λύση του μεταναστευτικού θέματος. (Την προηγούμενη εβδομάδα είχαμε ΜΗΔΕΝΙΚΕΣ ΕΙΣΡΟΕΣ).

Σε ότι αφορά τους πρόσφυγες από την Συρία, όπως προκύπτει από επίσημα στοιχεία της ΕΛΑΣ , το 55% περίπου εξ αυτών ήταν Σύριοι, ή ακριβέστερα δήλωσαν Σύριοι . Στο σύνολο των αρρένων μάλιστα το 72% ήταν άνδρες ηλικίας άνω των 18 ετών. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι αριθμοί όσων δήλωσαν Σύριοι, όπου κανείς μπορεί να παρατηρήσει ότι 220 χιλιάδες εξ αυτών ήταν άνδρες στρατεύσιμης ηλικίας 18-33 ετών.

Σε ότι αφορά τους ήδη νόμιμους μετανάστες στην Ελλάδα αποτυπώνουν τα στατιστικά στοιχεία του υπουργείου Εσωτερικών:

Στις 557.476 ανέρχεται ο αριθμός των μεταναστών που ζουν νόμιμα στη χώρα μας. Πρόκειται για 290.044 άνδρες και 267.432 γυναίκες που είτε εργάζονται είτε τους έχει δοθεί άδεια παραμονής για ανθρωπιστικούς και άλλους λόγους είτε σπουδάζουν στην Ελλάδα.

Άμεση σχέση με το μεταναστευτικό είναι η δεδομένη διείσδυση τζιχαντιστών στην Ευρώπη. Έχουν αποκαλυφθεί έγγραφα του Ντάες, που εξηγούν πως θα διεισδύσουν στην Ευρώπη, με πολύ εύκολο τρόπο, μαζί με τους πρόσφυγες και τους μετανάστες που διεισδύουν σε κολοσσιαίες ποσότητες, δημιουργώντας την μεγαλύτερη μεταναστευτική ροή μετά τον Β’ΠΠ με τα γνωστά αποτελέσματα, που έφθασαν την Ε.Ε. στα πρόθυρα της διάλυσης . Και να αναφέρουμε ότι όσο το ISIS αποδυναμώνεται, τόσο θα προσπαθεί σαν το πληγωμένο θηρίο να επιφέρει κτυπήματα στον Δυτικό κόσμο, όπως έχει κάνει μέχρι τώρα στο Παρίσι και στις Βρυξέλλες.

Στο ερώτημα αν έχουν ήδη διεισδύσει τρομοκράτες στην Ελλάδα η απάντηση δυστυχώς είναι καταφατική. Θεωρείται δεδομένο ότι ήδη υπάρχουν, όπως και σε όλη την Ευρώπη, οργανώνονται, σχεδιάζουν, κρύβουν οπλισμό και εκρηκτικά και αναμένουν την εντολή, όταν αποφασιστεί, για την υλοποίηση της αποστολής. Μοναδικό καλό η έμφυτη και πραγματική αγάπη των αράβων προς την Ελλάδα και ενδεχομένως η σωτηρία μας.

 

Το 2011 ο συνταγματάρχης Καντάφι λέει σε μια προφητική συνέντευξη στη «Le Monde du Dimanche»: «Θέλω να γίνει κατανοητό πως σε περίπτωση αποσταθεροποίησης της Λιβύης θα ακολουθήσει χάος. Την κατάσταση θα την πάρουν στα χέρια τους οι οπαδοί του Μπιν Λάντεν και οι ένοπλες φράξιες. Θα ακολουθήσει κύμα μετανάστευσης και χιλιάδες μετανάστες θα πλημμυρίσουν την Ευρώπη. Θα βρεθείτε με τον μουλά Ομάρ (του Αφγανιστάν) στο κατώφλι σας».

Μετανάστες – πρόσφυγες στην Ελλάδα σήμερα: περίπου 54.000, με τις μεταναστευτικές ροές να έχουν σχεδόν μηδενιστεί σήμερα και να έχουν ανοίξει στο Λιβυκό πέλαγος προς την Ιταλία.

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

Βέβαια σε ότι αφορά τον ρόλο της Τουρκίας θεωρούμε ότι είναι αυτονόητο και γνωστό σε όλους, το παιχνίδι που έπαιξε και τελικά έχασε. Επένδυσε στο νέο-Οθωμανικό δόγμα Νταβούτογλου –Ερντογάν, για κυριαρχία και ηγετική επιρροή στον αραβικό κόσμο και έχασε μεγαλοπρεπώς παντού.

Μεταξύ των άλλων, η Τουρκία θα χάσει ακόμη και την επιρροή της μεταξύ των σουνιτών, αφού τελικά αποτέλεσε τον ΧΡΗΣΙΜΟ ΗΛΙΘΙΟ, τιμωρημένη για τις εμμονές της εναντίον της Συρίας και τον άκρατο μεγαλοϊδεατισμό της και το νέο-Οθωμανικό της όραμα, με την εγκαθίδρυση της νέας μορφής Οθωμανικής αυτοκρατορίας, με Σουλτάνο τον πρόεδρο Ερντογάν.

Η Άγκυρα περικυκλωμένη από κατακτημένους λαούς και κράτη, στα οποία χρωστάει εδάφη και αίμα, αντιμετωπίζει την ρομφαία της ιστορικής δικαιοσύνης. Η ελπίδα, στην αρχή της θητείας Ομπάμα, ότι η Τουρκία θα μπορούσε να παίξει έναν μεταρρυθμιστικό ρόλο στην Μέση Ανατολή, διαψεύστηκε με τον χειρότερο τρόπο στα μέτωπα του Ιράκ και της Συρίας. Έδωσε τελικά μια άλλη εικόνα, αυτή ενός κράτους-συνωμότη που ανακατεύεται όλο και περισσότερο στις εσωτερικές υποθέσεις των γειτόνων του και συγκρούεται με την αμερικανική στρατηγική , για αυτό και θα τιμωρηθεί. Το Κουρδικό κράτος είναι ήδη γεγονός στην Βόρεια Συρία, όπως και στο Βόρειο Ιράκ. Και μετά; Ο μέγας τρόμος για την Τουρκία, του ακρωτηριασμού της από τον ξεσηκωμό των 25 εκατ. Κούρδων εντός της Τουρκίας. Τα νεο-οθωμανικά σχέδια της Τουρκίας απέτυχαν παταγωδώς κι ο νόμος της τουρκικής ζούγκλας γρήγορα θα ανατραπεί, για να θριαμβεύσει η παλιά σοφία που λέει «η δίκαιη πέτρα θα φάει, σίγουρα, το άδικο βουνό».

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Είναι σαφές ότι το οικονομικό μέλλον των Ηνωμένων Πολιτειών βασίζεται στον έλεγχο του διεθνούς εμπορίου και, ως εκ τούτου στη διατήρηση των θαλάσσιων μεταφορών. Αντίθετα, η ανάπτυξη της Ρωσίας και της Κίνας προϋποθέτει την απαλλαγή από την αμερικανική κηδεμονία και επομένως θέλουν να κτίσουν ηπειρωτικούς εμπορικούς δρόμους. Είναι το σχέδιο του προέδρου Ξι με την οικοδόμηση των δύο δρόμων του μεταξιού, ο ένας περνά από την αρχαία διαδρομή μέσα από την Κεντρική Ασία, το Πακιστάν, το Ιράν, το Ιράκ και τη Συρία προς τη Μεσόγειο, ο άλλος από τη Ρωσία μέχρι τη Γερμανία.

Δύο δρόμοι οι οποίοι σήμερα κόβονται από το Νταές/Daesh στο Λεβάντε και στην Ευρώπη από την Ουκρανία. Δεν σας έρχονται στο νου οι μεγάλοι γεωπολιτικοί Μακίντερ και Σπάικμαν, που αναφερθήκαμε στην αρχή;

Ένα τελευταίο γεγονός , είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες σκοπεύουν να ανανεώσουν τις συμμαχίες τους, να τις προσαρμόσουν στο νέο στρατηγικό τους δόγμα.

Έτσι, η υποστήριξη στους Σαούντ που επικρατούσε στην εποχή του πετρελαίου της Μέσης Ανατολής δεν έχει πλέον κανένα συμφέρον και αποτελεί πλέον ένα βάρος. Θυμηθείτε τις τελευταίες εξελίξεις σχετικά με τον ρόλο της Σαουδικής Αραβίας στις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτ. 2001 και τις 27 σελίδες που δεν αποκαλύπτονται.

Χωρίς να ξεχάσουμε το μεγάλο κόστος υποστήριξης στο Ισραήλ, το οποίο δεν είναι πλέον χρήσιμο στη Μέση Ανατολή, και δεν μπορεί παρά να συνεχιστεί αν το Τελ Αβίβ αποδεικνύεται χρήσιμο σε άλλες περιοχές του κόσμου. Εξ ου και η ανίερη κρυφή προς το παρόν συμμαχία Ισραήλ και Σαουδικής Αραβίας, με την δεύτερη να χτίζει την πρεσβεία τους στο Τελ Αβίβ, την μεγαλύτερη όλων.

Η χάραξη των συνόρων από τους Σάικς-Πικό εξυπηρετούσε τα Αγγλο-Γαλλικά συμφέροντα της εποχής και είναι η αιτία όλων των δεινών που επηκολούθησαν στην περιοχή, συμβάλλοντας βέβαια σε αυτό και ο μαύρος χρυσός, που ανακαλύφθηκε και αποδείχθηκε τελικά ευχή και κατάρα για τους αυτόχθονες κατοίκους. Για το πώς θα διαμορφωθεί τελικά η Μέση Ανατολή, μας διαφωτίζουν δύο χάρτες που «αποκαλύπτουν» τους αμερικανικούς σχεδιασμούς στην περιοχή. Σταδιακά και υπό το πρίσμα των νεώτερων εξελίξεων, το αμερικάνικο Γενικό Επιτελείο αναθεώρησε το σχέδιο του για την αναδιαμόρφωση της «Ευρύτερης Μέσης Ανατολής» (Greater Middle East Initiative), όπως ορίστηκε το 2001, και του οποίου ο χάρτης δόθηκε στη δημοσιότητα από το συνταγματάρχη Ralph Peters στη διάρκεια των συζητήσεων της Επιτροπής Μπέικερ-Χάμιλτον.

Ως γνωστόν οι σχεδιασμοί όταν δεν υλοποιούνται ακριβώς, διορθώνονται. Ο χάρτης αυτού του νέου σχεδίου δημοσιεύθηκε τον Σεπτέμβριο του 2013, σε ένα άρθρο με τον τίτλο «Πως τα 5 κράτη μπορεί να γίνουν 14» από την βραβευμένη δημοσιογράφο Ρόμπιν Ράιτ, τότε ερευνήτρια στο Ινστιτούτο για την Ειρήνη των Ηνωμένων Πολιτειών, δεξαμενής σκέψης (think tank) του Πεντάγωνου. Βλέπουμε στον χάρτη τις αλλαγές συνόρων, όπου και εδώ είναι το σημαντικότερο όλων, η δημιουργία του κράτους του Κουρδιστάν, που θα περιλαμβάνει εδάφη από την Συρία, το Ιράκ , το Ιράν και την Τουρκία. Το αν το Kουρδιστάν θα ακουμπήσει τελικά στην Μεσόγειο είναι το επιθυμητόν για τους Κούρδους (και για μας θα έλεγα) και τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, καθόσον από εκεί θα περάσει ο νέος αγωγός μεταφοράς υδρογονανθράκων, από τα πλούσια κοιτάσματα της Μοσούλη και αν τελικά θα επιτευχθεί ο στόχος καθόσον αναμένεται σφοδρή αντίδραση των Τούρκων, ή ανταλλάγματα και από πού θα δοθούν; Ελπίζουμε όχι εις βάρος μας.

Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να γίνω για λίγο αιρετικός και να προκαλέσω, την συνείδησή μας:

Καταρχήν επιτρέψτε μου να διαφωνήσω με την λέξη «εμφύλιος» που είναι στον τίτλο. Δεν είναι εμφύλιος αυτή η ανθρωποσφαγή στην Συρία, αλλά καλά οργανωμένο σχέδιο και εισβολή μισθοφόρων και φανατικών για την καταστροφή της πιο πολυπολιτισμικής και ελεύθερης σε θρησκευτικές αντιλήψεις χώρα της Μέσης Ανατολής. Σύμφωνα με νεώτερα στοιχεία για το ISIS και την Αλ Νούσρα το ποσοστό των Σύρων είναι μόνο 1,8%, οι Σαουδάραβες 28%, Μαροκινοί και Αλγερινοί σε ποσοστά 22-23%, Τούρκοι, Τσετσένοι, Γάλλοι, Βέλγοι, Άγγλοι, Γερμανοί και από άλλες χώρες, συνολικά περί τις 73.

Με έναν παράδοξο τρόπο, εμείς στη Δύση θα έπρεπε να αισθανόμαστε ευγνωμοσύνη για το «Ισλαμικό κράτος», επειδή ενισχύει το αίσθημα της ανωτερότητάς μας και μας κάνει να νιώθουμε περισσότερο πολιτισμένοι απ’ ό,τι στην πραγματικότητα είμαστε. Το «Ισλαμικό κράτος» μάς κάνει να ξεχνάμε το Αουσβιτς, το Νταχάου, το Μπέκερνάου, δύο Παγκόσμιους

Πολέμους, τα γκουλάγκ, τη σκλαβιά και την αποικιοκρατία και τις γενοκτονίες λαών, όπως οι Αρμένιοι, οι Έλληνες Πόντιοι, οι Ασσύριοι και των δύο φυλών Χερέρα και Νάμα στην ΝΔ Αφρικανική Ένωση, σημερινή Ναμίμπια στις αρχές του 20ου αιώνα.

Μας κάνει να ξεχνάμε τον τεράστιο αριθμό θανάτων στο Κονγκό, την ιδιωτική ιδιοκτησία του βασιλιά Λεοπόλδου του Βελγίου, όπου δέκα εκατομμύρια πέθαναν ανάμεσα στο 1885 και το 1905 κατά τη συλλογή του καουτσούκ που προοριζόταν για τον πολιτισμένο κόσμο.

Σκεφτόμαστε βιασμούς και δολοφονίες.

Το «Ισλαμικό κράτος» δολοφονεί πολύ περισσότερους μουσουλμάνους απ’ ό,τι ο χριστιανούς, αλλά εμείς, βολεμένοι με ασφάλεια στον πολιτισμό μας, συγκινούμαστε πολύ περισσότερο όταν σκοτώνουν ανθρώπους σαν εμάς, παρά όταν σκοτώνουν κάποιους σαν αυτούς.

Αυτή η ηθική τύφλωση έχει επισημανθεί από τον Ντέιβιντ Χιουμ. Στην «Πραγματεία για την ανθρώπινη φύση» σημειώνει: «Συμπονάμε περισσότερο τους όμοιούς μας [τους κοντινούς μας], παρά όσους βρίσκονται μακριά μας. Όσους είναι γνώριμοί μας, παρά τους ξένους». Ωστόσο, προσθέτει αμέσως ότι η «ηθική κρίση δεν θα πρέπει να βασίζεται σε τέτοια μη ορθολογικά αισθήματα. Εάν κάτι είναι ηθικό στην Αγγλία, είναι επίσης ηθικό και στην Κίνα».

Επιτρέψτε μου να τελειώσω με τις προσωπικές μου εκτιμήσεις: Ο πόλεμος στην Συρία θα τελειώσει φέτος, με την επίτευξη συμφωνίας, έστω και αν δεν υλοποιηθεί πλήρως από τις αντιμαχόμενες παρατάξεις. Η Συρία θα είναι διαφορετική και θα ακρωτηριασθεί, σύμφωνα και περίπου με τον χάρτη της Ρόμπιν Ράιτ. Σε ότι αφορά τις προσφυγικές-μεταναστευτικές ροές, τα πάντα εξαρτώνται μόνο από την Τουρκία και την υλοποίηση πλήρως η μερικώς της συμφωνίας με την ΕΕ. Θα πρέπει να ζήσουμε με τους πρόσφυγες και τον αριθμό που θα μεγαλώνει. Σε ότι αφορά την τρομοκρατία εκτιμώ ότι με την διαφαινόμενη ήττα του ISIS στην Συρία, η κατάσταση θα επιδεινωθεί. Πυρήνες ακραίων τζιχαντιστών έχουν ήδη διεισδύσει στην Ευρώπη και συνεννοούμενοι με ντόπιους τζιχαντιστές οργανώνονται, προετοιμάζονται και θα ακολουθήσουν και άλλα και πολύ ισχυρότερα τρομοκρατικά κτυπήματα, ιδιαίτερα σε «μαλακούς στόχους» στις μεγάλες πόλεις , όπως αεροδρόμια, μετρό, θαλάσσιες μεταφορές, εμπορικά κέντρα κλπ. Σε διάλεξή του πρόσφατα στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο του ηγέτη της Αιγυπτιακής Αριστεράς ο ηγέτης της Δρ. Ρέφαατ Αλ Σαήντ και σε συνομιλία μαζί του εκτίμησε ότι η Συρία θα διαμελισθεί και οι τζιχαντιστές θα κτυπήσουν οπωσδήποτε στην Ευρώπη. Η Ελλάδα το πιο πιθανό είναι ότι δεν θα αποτελέσει στόχο των ακραίων ισλαμιστών, για πολλούς και διαφόρους λόγους.

ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ:

  • ΕΠΙΤΕΥΞΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΡΙΑ.

  • ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ – ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ – ΔΙΑΜΕΛΙΣΜΟΣ

  • ΣΥΝΕΧΙΣΗ ΡΟΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ- ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ.

  • ΤΟΥΡΚΙΑ. ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΣΤΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ.

  • ΧΡΗΣΗ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΔΙΑΔΡΟΜΩΝ, ΌΠΩΣ Ο ΝΟΤΙΟΣ , ΛΙΒΥΗΣ-ΙΤΑΛΙΑΣ.

  • ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΚΤΥΠΗΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ.

  • ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΣ ΠΑΡΑΓΩΝ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ.

Σας ευχαριστώ