Print

Thursday, 01 December 2016 Τα Νέα του Συνδέσμου Hits: 3756

 

 

Γράφει ο Ανδρέας Παναγιωτίδης, Αρχηγός 1973Α Σειράς(105)

 

Ήταν σχεδόν μεσημέρι και ο ήλιος έπεφτε κατακόρυφα και φώτιζε ένα ωραίο τοπείο.Τα στάχια με κίτρινες και μουσταρδί αποχρώσεις απλόνωνταν σαν καρπέτο στους χαμηλούς λόφους γύρω απο τον Σαγματά, δεξιά απο την εθνική οδό Αθηνών – Λαμίας πηγαίνοντας προς την Υλίκη.

Κοιτάζοντας αριστερά καθως οδηγούσα έβλεπα ένα άλλο καρπέτο πράσινο με άσπρες βούλες από το βαμβάκι και κατά διαστήματα τετράγωνα κενά με κοκκινόχρωμα χωράφια όπου σκυμμένοι χωρικοί μάζευαν τα ξερά κρεμμύδια του κάμπου των Θηβών.

Κοιτάζοντας πάλι δεξιά είδα κάτω από το βουνό του Σαγματά ένα χωριουδάκι. Μια πράσινη βουρτσιά στον πίνακα μέσα της άσπρα σπιτάκια με κόκκινα κεραμίδια και στην άκρη η κορυφή του καμπαναριού της Εκκλησίας. Θα ήθελα τόσο πολύ να το ζωγραφίσω, αλλά οδηγούσα μόνος μου προς το εξοχικό μου στον Θεολόγο.

Ήταν καλοκαίρι του 2015. Ξαφνικά χτυπάει το κινητό μου λίγο πριν φτάσω στην διασταύρωση των Θηβών. Μια ανδρική φωνή μου είπε ότι ήταν ο Θόδωρος Ρωμανίδης και με γνώριζε από τον Στρατό. Το όνομα ήταν γνωστό, αλλά δεν μου πήγε στο μυαλό αμέσως μέχρι που μου θύμισε την εποχή που είμαστε στο Γουδί μαζί συμμαθητές στην ΣΑΤ το 1973.

Θεέ μου! Τι αναμνήσεις μου έφερε στο μυαλό. Λένε ότι όταν γερνάς και αρχίζει η άνοια θυμάσαι όλες τις λεπτομέρειες από τα πιο παλιά γεγονότα παρά από τα σημερινά. Έτσι όλα ήρθαν στο μυαλό μου σαν κινηματογράφος. Μια διαφορετική ζωή, μια κατάσταση γεμάτη τρεξίματα, φωνές, συναγερμούς και βασικά ιδρώτα, πολύ γεμάτη από ιδρώτα. Σε εκείνη την περίοδο όλο το περιβάλλον μας ήταν χρώμα πρασινο-χακί και μύριζε λάδι οπλισμού, βενζίνη και ιδρώτα.

Θυμάμαι καλά την πρώτη μέρα, Σάββατο, που τα Ρεο μας πήραν από τον Σταθμό Λαρίσης όπου είχαμε φτάσει με το τραίνο από την Κόρινθο. Όλοι ανεβήκαμε γρήγορα στα Ρεο κουβαλόντας μαζί μας τους κυλινδρικούς σάκους μας, σιωπηροί στρατιώτες των 45 ημερών αν θυμάμαι καλά.

Οι παλιοί μας περιμένανε έξω απο τα Ρεο, όλοι τους με στολές εξοδου, πειθαρχιμένοι με τα διπλά κορδονάκια στο πέτο τους και τους μαύρους μπερέδες. Αυτός ο μαύρος ο μπερές τι ήταν! Η περιφάνεια και τιμή να τον φοράμε έχει εμπαιδωθεί τόσο βαθειά μας, που ακόμη και τώρα ανατριχιάζω όταν τον έχω στα χέρια μου ή τον φορώ. Δύο απο τους παλιούς ανέβηκαν μαζί μας στο πίσω μέρος του Ρεο. Ο ένας είχε ένα καλοσυνάτο χαμόγελο και προσπάθησε να πιάσει συζήτηση. Ρωτούσε ποίοι από μας θα θέλαμε να δούμε τον αγώνα Ολυμπιακός – ΑΕΚ για να μας βγάλουν εισιτήρια. Έγραφε ονόματα και έπειτα ρωτούσε ποίοι θέλουν μπανάνες με το πρωινό και ποίοι θέλαν Κόκα-Κόλα με το γεύμα. Τι περιποίηση! Μερικοί απαντούσαν με ενθουσιασμό. Ο Αγκελλογιάννης (κολητός από Κόρινθο) καθόταν δίπλα και κοιταχτήκαμε με νόημα. Καναμε τον χαζό γιατί μας είχαν προειδοποιήσει τι θα συμβεί. Ένας από τους νέους ΥΕΑ ρώτησε αν τα όπλα που θα μας δώσουν θα είναι Μ1 (το καθιερωμένο όπλο του Ε.Σ. της εποχής) ή άλλο. Η απάντηση μας ήρθε από τον γελαδερό «αστιεύεστε; Εσείς ήσαστε Αξιωματικοί δεν είσαστε στρατιώτες και θα έχετε πιστόλια». Στην πραγματικότητα εκείνο το Μ1 που μου έδωσαν μετά ήθελε πολύ καθάρισμα!

Δευτέρα πρωί, ήταν σκοτεινή νύχτα ακόμη, όταν ξυπνήσαμε από τις φωνές των πατεράδων μας (για τον αναγνώστη ο κάθε νέος ΥΕΑ είχε ένα παλιό ΥΕΑ σαν πατέρα) το θόρυβο από αρβύλες που χτυπούσαν με δύναμη στο πάτωμα, τα κράνη που χτυπούσαν στα κρεββάτια και μεταξύ τους. Ένα τρομερό βουητό που μας έκαμνε να πεταχτούμε από το κρεββάτι και να τρέξουμε στον προθάλαμο για να φορέσουμε τις μπότες μας. Φανταστείτε ογδόντα άτομα να ψάχνουν για τις αρβύλες τους αναμεταξύ τους, και να ακούνε άλλους τόσους παλιούς να φωνάζουν «ακόμη νέοι, ακόμη...». ξαφνικά άλλαξαν το ρεπερτόριο και ακούγαμε τις φωνές από τους παλιούς «όλοι κάτω...όλοι κάτω». Ο προθάλαμος ήταν στον πρώτο όροφο και κάτω ήταν ο προθάλαμος του ισογείου πριν βγούμε στο πεδίο αναφοράς (για τον αναγνώστη αυτά τα κτίρια ήταν χτισμένα πριν από τους βαλκανικούς πολέμους αν δεν κάνω λάθος). Τα σκαλοπάτια ήταν γλιστερά και όλοι τρέχαμε κάτω μαζί φορώντας μια αρβύλα με τα κορδόνια ακόμη μισοδεμένα και κρατώντας την άλλη στο χέρι. Φαντάσου ογδόντα άτομα να σπροχνώμαστε σε μια στενή σκάλα και να έχουμε τους παλιούς μας να φωνάζουν γυρω μας. Δεν προλάβαμε να φτάσουμε κάτω και να φορέσουμε την άλλη αρβύλα και ακούσαμε «όλοι πάνω...».

Όλα αυτά και πολλά άλλα ανέκδοτα της σκληρής εκπαιδεύσεως που λάβαμε στην ΣΑΤ γιατί όλοι μας θέλαμε να γίνουμε αξιωματικοί των Τεθωρακισμένων και νοιώθαμε περήφανοι γιαυτό. Ακόμη και τώρα μετά απο 43 χρόνια όταν ανεβαίνω σκάλες μια φωνή λέει μέσα μου «όλοι επάνω... ακόμη νέος!», και όταν βγαίνω από το αυτοκίνητό μου πάλι μου ξεφεύγει «όλοι έξω...» και η γυναίκα μου δίπλα χαμογελά γιατί γνωρίζει την ιστορία.

Μέσα στην πρώτη βδομάδα είχαμε μάθει ότι το σώμα μας δεν είχε όριο αντοχής, ότι όλα έπρεπε να είναι έτοιμα και με ταχύτητα (ΣΑΤ = Σχολή Ακριβείας και Ταχύτητος), ότι έπρεπε να νοιώθουμε αλληλεγύη και προστασία για τον συνάδελφό μας, ότι έπρεπε να υποφέρουμε μαζί. Όλα αυτά με βοήθησαν τόσο πολύ στην μελλοντική καριέρα μου. Οφείλω πολλά στην ΣΑΤ και τα τεθωρακισμένα.

Η φωνή του Θεοδώρου στο τηλέφωνο με ξύπνησε από το όνειρο «έχουμε βρεθεί ωρισμένοι συμμαθητές και προσπαθούμε να μαζέψουμε όλους τις σειράς 73Α για να κάνουμε μια μεγάλη συνάντηση». Μου εξήγησε ότι αυτός, ο Σπύρος Μπρατσολιάς, ο Γιώργος Ζύγκηρης, ο Ακις Σκιάννης, ο Κυργιάννης και κανα δυο ακόμη είχαν βρεθεί και τα είπανε. Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη.

Μόλις είχα αρχίσει την σύνταξή μου και πάντα στο μυαλό ήταν η ιδέα να έρθω σε επαφή με τους φίλους μου (αδελφούς) της 73Α. Ο μόνος που είχα επαφή ήταν ο Χάρης Αγκελλογιάννης που αφού υπηρετήσαμε μαζί στην Β’ ΕΑΝ (Κατερίνη) ήρθαμε στην Αθήνα στα γραφεία της Σχολής Γενικής Μορφώσεως (εγώ) και στην Σχολή Εθνικής Αμύνης (ο Χάρης). Επίσης κάθε φορά που κατέβαινα από Αγγλία πήγαινα στο κέντρο της Αθήνας και τα λέγαμε με τον Χάρη που εργάζοταν στην Εθνική Τράπεζα (Υποκατάστημα Μητροπόλεως).

Για να μην τα πολυλογώ η παρέα έκανε πολλές συναντήσεις που παρακολουθούσα από το φέϊσμποοκ και έχασα και την μεγάλη γιορτή των Αποστράτων Αξιωματικών Τεθωρακισμένων τον Νοέμβριο του 2015 γιατί είχα κάνει μια μικρή εγχείρηση στο πόδι.

Τελικά βρεθήκαμε στις 29 Οκτωβρίου 2016 στην ταβέρνα του «Άγγελου». Πριν από αυτό συναντούσα παντού συναδέλφους και Τεθωρακισμένους. Τον περασμένο Αύγουστο πήγα να αλλάξω τα λάστιχα του αυτοκινήτου και ο καταστηματάρχης ήταν αρχηγός στη ΣΑΤ της 74Α. Ο Θανάσης που έχει την ταβέρνα «Αγγελος» ήταν έφεδρος Τεθωρακισμένος και μιλήσαμε απο το τηλέφωνο Αγγλία – Ελλάδα για μια ώρα τουλάχιστον για αναμνήσεις από την σχολή. Το 2006 βρέθηκα τυχαία με τον Στρατηγό Παναγιώτη Μπαγκλαγή που ήταν Ανθυππίλαρχος στην ΣΑΤ στην τάξη μου και από τότε είμαστε καλοί φίλοι. Το 2008-9 συνεργάστηκα στην ΣΕΘΑ με το Διοικητή τότε εξαίρετο Στρατηγό Θεοφανίδη και καταφέραμε να υπογράψουμε συμφωνία για την έναρξη του προγράμματος «Μάστερ σε Ηγετική Πρακτική» του Πανεπιστημίου του Κίνγκστον της Αγγλίας (Λονδίνο). Παντού έβρισκα τεθωρακισμένους. Κάθε φορά το στήθος μου φούσκωνε από υπερηφάνεια.

Όταν βρεθήκαμε στις 29 το βράδυ μόνο που δεν έκλαψα. Τα δάκρυα έφθαναν στα μάτια μου κάθε φορά που αγκάλιαζα έναν αδελφό μου. Τα πρόσωπα ήταν διαφοροποιημένα, θα έλεγα πιο ώριμα, αλλά όλοι με ένα λαμπρό χαμόγελο και γέλια χαράς που βρεθήκαμε ξανά. Ένοιωθα ότι ξανάγινα 22 χρονών, και ήμουν σίγουρος ότι όλοι ένοιωθαν το ίδιο. Ένοιωσα ελαφρύς των 56 κιλών, η καρδιά μου χτυπούσε ασταμάτητα, στα ρουθούνια ήταν η ανάμνηση της μυρουδιάς του στρατού, στα μάτια ήταν το χακί χρώμα μόνο, στο κεφάλι μου ένοιωθα την ζεστασιά του μαύρου μπερέ και στα αυτιά μου έρχονταν από μακριά οι ήχοι της μηχανής και της ερπήστριας του άρματος.

Στα αυτιά μου αντηχούσαν οι ρυθμοί του βήματος που είχαμε όταν ο Αγγελούδης η ο Θεοδοσίου μας δίνανε το βήμα στο πεδίο παρελάσεων στο Γουδί. «ένα και ένα δύο, ένα αριστερό...». Όταν κάποτε έγινα αρχηγός της τάξεώς μου έκανα το ίδιο με τους συμαθητές μου και χτυπώντας το δεξί πόδι φωνάζαμε με δύναμη και περηφάνεια: «Ελλάς, Ελλήνων, Χριστιανών».

Μετά άρχισαν οι ιστορίες, μερικές συγκινητικές και μερικές κωμικοτραγηκές. Ηταν η πιο αγαπημένη μου βραδιά. Ήμαστε πέντε μήνες μαζί αλλά αν κάποιος άσχετος παρατηρητής μας έβλεπε θα νόμιζε ότι είχαμε πολεμήσει μαζί για είκοσι χρόνια. Η σειρα 73Α υπηρέτησε 30 μήνες λόγω της Τουρκικής εισβολής στη Κύπρο μας. Αλλά περάσαμε πολλά γεγονότα. Την εποχή που το Βέλος πήγε στην Ιταλία, την αλλαγή της βασιλικής κορώνας, το πολυτεχνείο, την αντεπανάσταση, την μεταφορά πολλών από μας στα νησιά, την εισβολή στην Κύπρο (εκεί χάσαμε δύο από τους κυπρίους συναδέλφους μας), την μεταπολίτευση, την επανάσταση της «πιτζάμας» και άλλα πολλά.

Όλοι μας όμως είχαμε πάντα όπου και αν βρισκόμασταν τα μαθήματα που μάθαμε στην ΣΑΤ και την ασταμάτητη χωρίς κέρδος αγάπη για την Πατρίδα μας.

Οφείλω να ευχαριστήσω, τους Μπρατσολιά, Ρωμανίδη, Ζύγκιρη, Σκιάννη, Στέλιο, Δημήτρη και λοιπούς που μας μάζεψαν σε αυτή την υπέροχη γιορτή. Επίσης θέλω να ευχαριστήσω τον Στρατηγό Παπαδογεωργόπουλο για την υποστήριξή του και το έφεδρο Γερομήτσο για την κάλυψη της βραδιάς με φωτογραφίες και βίντεο. Επίσης απολογούμαι στον αναγνώστη αυτού του άρθρου για τα γραμματικά και συντακτικά λάθη μου.