Print

Tuesday, 03 July 2018 Εθνικά Θέματα Hits: 337

Την πορεία του ελληνικού έθνους σημάδεψαν ανεξίτηλα δύο κύρια γεγονότα τον αιώνα που πέρασε, τον 20ο αιώνα.

Το πρώτο αφορά στην ατυχή έκβαση της μικρασιατικής εκστρατείας, 1918-1922. Έχει καταγραφεί στην ελληνική ιστορία ως εθνική καταστροφή, γιατί εκατοντάδες χιλιάδες έλληνες στη Μικρά Ασία σφαγιάσθησαν από τους Τούρκους μέσα στις από τις χιλιετηρίδες πατρογονικές τους εστίες και ενάμισυ εκατομμύριο αναγκάσθηκαν να τις εγκαταλείψουν οριστικά.

Έχουν αποτυπωθεί ανεξίτηλα τα γεγονότα της καταστροφής του 1922 τόσο στην εθνική ιστορική μνήμη όσο και στη παγκόσμια ιστορία.

Δυστυχώς δεν αρκεσθήκαμε στην κατοχύρωση της κυριαρχίας μας επί της Ανατολικής Θράκης, η οποία αποτελεί εδαφική συνέχεια του εθνικού χώρου και επί των νήσων Ίμβρου και Τενέδου, μαζί με τα άλλα νησιά του Αιγαίου, όπως προέβλεπε η συνθήκη των Σεβρών.

Επιδιώξαμε το ανέφικτο, που ήταν η κυριαρχία τμήματος άλλης Ηπείρου, χωρίς την εδαφική σύνδεση με τον ελληνικό χώρο και με εχθρική μια απέραντη ενδοχώρα.

Συνέπεια της εθνικής καταστροφής του 1922, εκτός των άλλων, ήταν η συρρίκνωση του ελληνισμού. Από την άλλοτε ελληνοκρατούμενη βυζαντινή αυτοκρατορία παραμένουν σήμερα 2,5 χιλιάδες περίπου Έλληνες στην Κωνσταντινούπολη.

Το δεύτερο γεγονός αφορά στην κυπριακή τραγωδία του καλοκαιριού του 1974, 52 χρόνια μετά την μικρασιατική καταστροφή. Τραγωδία που συμμαδεύτηκε με εθνική καταστροφή από τον ίδιο αντίπαλο, τους Τούρκους, τον περασμένο αιώνα.

Από τότε, το 1974, το 37,5% της Κυπριακής Δημοκρατίας τελεί υπό κατοχή 40 περίπου χιλιάδων τουρκικού στρατού. Έκτοτε, ο εκτουρκισμός της Β. Κύπρου συνεχίζεται μεθοδευμένα και με επιταχυνόμενους ρυθμούς.

Τα στρατεύματα εισβολής το 1974 διέπραξαν ασύλλητες και από την πιό νοσηρή φαντασία βαρβαρότητες σε βάρος των Ελληνοκυπρίων. Τα ανθρώπινα θύματα υπολογίσθηκαν σε 2850 νεκρούς, στην πλειονότητα αμάχους, 2700 αγνοούμενους και σε μεγάλο αριθμό τραυματιών.

Οι Ελληνοκύπριοι πρόσφυγες, στην ίδια τους την πατρίδα ανήλθαν σε 200 χιλιάδες, ενώ περί τις 10 χιλιάδες παρέμειναν αρχικά εγκλωβισμένοι υπό δεινές συνθήκες στα κατεχόμενα. Καταστράφηκαν ή λεηλατήθηκαν 600 ορθόδοξοι ναοί και 50 χιλιάδες περίπου οικίες ελληνοκυπρίων.

Οι Τουρκοκύπριοι που παρέμειναν στην Κύπρο, μετά την εισβολή του 1974, αριθμούν σήμερα περί τις 130 χιλιάδες. Οι παράνομοι μετανάστες άποικοι στα κατεχόμενα αγγίζουν τις 500 χιλιάδες, με ρυθμό γεννήσεων υψηλότερο των 800 χιλιάδων Ελληνοκυπρίων. Η πληθυσμιακή ανατροπή σε λίγα χρόνια θα είναι γεγονός.

Τα σφάλματα που έγιναν από την κυπριακή και ελλαδική ηγεσία στην πορεία του Κυπριακού είναι εν πολλοίς γνωστά. Αυτά τα λάθη πληρώθηκαν πολύ ακριβά και οι επιπτώσεις των γεγονότων του 1974 ταλανίζουν τον ελληνισμό επί 44 χρόνια, χωρίς να μπορεί κανείς να προδικάσει μέχρι πότε. Η μη αντίδρασή μας τότε, το 1974, εξελήφθη από τους Τούρκους ως αδυναμία και καθημερινά μας προκαλούν αναισχύντως, διεκδικώντας ελληνικό χερσαίο, θαλάσσιο και εναέριο χώρο.

Η μάχη της Κύπρου το 1974 χάθηκε πριν ακόμα δοθεί εξαιτίας των μεγάλων πολιτικών και στρατιωτικών σφαλμάτων τα οποία έφεραν την Κύπρο και την Ελλάδα σε εξαιρετικά δυσμενή θέση τις παραμονές του πολέμου.

Χαριστική βολή κατά της Κύπρου υπήρξε το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974, το οποίο εκτός των άλλων επέφερε δεινό πλήγμα και αποδιοργάνωσε πλήρως τις δυνάμεις της ασθενικής Εθνοφρουράς.

Η Ελληνική Δύναμη Κύπρου (ΕΛΔΥΚ) που στάθμευε στην Κύπρο από 16 Αυγούστου 1960, με βάση τις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου, κλήθηκε το 1974 να σηκώσει τεράστιο, δυσανάλογο με τις δυνατότητές της φορτίο επιχειρήσεων. Δεν χρησιμοποιήθηκε σε αποστολές που προέβλεπαν τα εγκεκριμένα σχέδια επιχειρήσεων.

Η ΕΛΔΥΚ διέσωσε την τιμή των ελληνικών όπλων και την αξιοπρέπεια της Ελλάδος, μαχόμενη τις αμέτρητες ορδές των βαρβάρων.

Οι τουρκικές δυνάμεις μεταφέρθηκαν στην Κύπρο από 23 Ιουλίου μέχρι 13 Αυγούστου 1974, χρονικό διάστημα υποτίθεται εκεχειρίας, μετά την τουρκική εισβολή στις 20 Ιουλίου και περίοδο δήθεν διαπραγματεύσεων στη Γενεύη προς εξεύρεση λύσεως.

Οι Τούρκοι σε αυτό το χρονικό διάστημα πλημμύρισαν στην κυριολεξία το βόρειο τμήμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, παραβιάζοντας την εκεχειρία 80 φορές, με δυνάμεις 2 μηχανοκίνητων μεραρχιών, επιπλέον των αρχικών δυνάμεων εισβολής. Συνολικά μετέφεραν στην Κύπρο, πριν από την εξαπόλυση του Αττίλα 2, 200 άρματα μάχης, 300 τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού και 100 πυροβόλα και όλμους διαφόρων διαμετρημάτων.

Σημαντικό μέρος των δυνάμεων αυτών, υποστηριζόμενο από την τουρκική αεροπορία, επιτέθηκε επί τριήμερο εναντίον του στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ και των υψωμάτων γύρω από αυτό, που υπερασπιζόταν 4 λόχοι της ΕΛΔΥΚ.

Ο τριήμερος, 14-16 Αυγούστου 74, σκληρός επικός αγώνας των ανδρών της ΕΛΔΥΚ ματαίωσε την κατάληψη της έρημης από Ελληνοκυπρίους Λευκωσίας. Οι άνδρες της ΕΛΔΥΚ δίκαια απέσπασαν τον θαυμασμό των αδελφών Κυπρίων, αλλά και των ξένων που παρακολουθούσαν τον αγώνα τους. Οι άνδρες της δυνάμεως του ΟΗΕ, πετώντας τους μπερέδες των στον αέρα αναφωνούσαν «…που είναι άλλη μία ΕΛΔΥΚ…!».

Η Ελληνική Πολιτεία τίμησε μετά από 22 χρόνια όλους ανεξαιρέτως τους στρατεύσιμους οπλίτες της ΕΛΔΥΚ που επέζησαν. Μετά πάροδο 4 δεκαετιών τίμησε το 2008 τους 105 πεσόντες και αγνοούμενους αξιωματικούς και οπλίτες της ΕΛΔΥΚ, απονέμοντάς τους 6 βαθμούς, π.χ. ο νεκρός ή αγνοούμενος στρατιώτης προήχθη σε ανθυπασπιστή, ο λοχαγός προήχθη σε αντιστράτηγο κοκ.

Εξαιρέθηκαν από κάθε τιμητική διάκριση ή χορήγηση πολεμικού μεταλλίου όσα στελέχη της ΕΛΔΥΚ (αξιωματικοί-μόνιμοι υπαξιωματικοί) πολέμησαν και τυχαία επέζησαν, ελάχιστοι βρίσκονται τώρα στη ζωή.

Τα δύο γεγονότα που συνοπτικά περιγράφηκαν μας επιβάλλουν να διατηρούμε ζωντανή την εθνική μνήμη και κυρίως να υπενθυμίζουν στους σημερινούς διαχειριστές των εθνικών μας θεμάτων ότι έχουμε απέναντί μας ένα δόλιο και ανέντιμο γείτονα, έτοιμον να εκμεταλλευτεί το οποιοδήποτε σφάλμα μας. Οι Τούρκοι τρέφουν απύθμενο μίσος εναντίον των Ελλήνων, διότι δεν ξεχνούν ότι το γκρέμισμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ξεκίνησε με την Ελληνική Επανάσταση του 1821. Αυτήν την αυτοκρατορία οραματίζονται να επανασυστήσουν σήμερα με την συμπεριφορά και τις πράξεις τους. Το μεγαλύτερο εμπόδιο προς υλοποίηση των σχεδίων τους είναι η Ελλάδα.

 

Σπυρίδων Δελλής

Υποστράτηγος ε.α.